Following the first year of implant placement and restoration peri-implant alveolar bone shows 1.5-2 mm bone loss. PS implant restorations showed a significant decrease in the marginal bone loss following the first year of the restoration in human studies. PICF can be used to analyse the host inflammatory and immune response. The aim of our study to evaluate the relationship between the biomarkers in PICF and this bone loss difference. All subjects sampled had at least two implants in the posterior region. Participants received a clinical and radiographic examination of the implant site before the implantation and at the times of PICF sampling. The selection of abutment systems were made randomly. Test group restorated with PS abutments and control group restorated with traditional abutments. PICF samples were taken 1 week and 1 year after loading. The biomarkers that evaluated with ELISA were; MCP-1, IL-1β, RANKL and OPG. RANKL, OPG and the amount of MCP-1 increased for both groups during the measurement periods. No statistically significant difference was shown for the increase between two measurements; except for MCP-1, the increase between two measurements in the control group was significantly higher than the test group. For both groups; the decrease in the level of IL-1β in the second measurement compared to the first measurement was statistically significant. But this decrease is not statistically significant between the two groups. Biochemical and clinical analyses provided that in the first year of loading platform switch implants show less bone loss and can be used safely.

İmplant yerleşimini ve restorasyonunu takiben peri-implant alveolar kemikte ilk bir senede 1,5-2mm'lik krestal kemik kaybı görülür. Daha önce yapılan klinik ve radyolojik insan çalışmalarında platform switch implantlarda, geleneksel abutment tipi implantlara göre yüklemeyi takiben ilk bir senede belirgin seviyede daha az krestal kemik kaybı olduğu görülmüştür. PİOS'un içeriğinin analizi konağın implant çevresindeki inflamatuar ve immun cevabı hakkında önemli bulgular verebilen bir kaynaktır. Çalışmamızın amacı bu kemik kaybı farkının; PİOS'daki biyomarkerlarla arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Bu çalışmaya dahil edilen tüm olgularda posterior segmentte en az iki implant mevcuttur. Radyografik analizler implantasyonun hemen sonrası ve PİOS örnekleme zamanlarında; klinik ölçümlerle beraber, yükleme sonrası 1. hafta ve 12. ayda yapılmıştır. Abutment sisteminin seçimi raslantısal olarak gerçekleştirilmiştir. Test grubu platform switch abutmentla restore edilmiş; kontrol grubu ise geleneksel abutmentla restore edilmiştir. ELISA ile değerlendirilen biyomarkerlar; MCP-1, IL-1β, RANKL ve OPG'dir. RANKL, OPG ve MCP-1 miktarı birinci ölçüm döneminden ikinci ölçüm dönemine kadar her iki grup için de artış göstermiştir. Bu artış gruplar arasında RANKL ve OPG için istatistiksel olarak anlamlı bir fark oluşturmazken; MCP-1 için, kontrol grubunda iki ölçüm arasındaki artış anlamlı derecede test grubundan yüksektir. Hem test hem kontrol grubunda ilk ölçüme göre; ikinci ölçümde IL-1β düzeylerinde görülen azalma istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Bu azalış iki grup arasında ise istatistiksel olarak anlamlı değildir. Biyokimyasal ve klinik analizler değerlendirildiğinde platform switch implantların yükleme sonrası ilk yılında daha az krestal kemik kaybı gösterdiği ve güvenle kullanılabileceği gözlenmiştir.