The main aim of this study is to reveal Turkish teachers? attitudes towards their measurement and evaluation practices. Their measurement and evaluation practices, the frequency of these practices and the ways student-centered measurement and evaluation practices are used are investigated in the thesis. Moreover, the study aims to identify the weak and strong points of student-centered measurement and evaluation practices when compared to traditional measurement and evaluation practices. Whether the participants? views vary according to their demographic information was also focused on.The sample selected for this study is made up of 89 Turkish teachers working in the Düzce province. As the data collection instrument, the questionnaire developed by Yıldız (2011) was used. Teachers? measurement and evaluation practices were written as percentages and frequency.Also, the Chi-Square test was applied in order to reveal whether their views vary depending on the demographic variables seniority, the way they attended the seminar and educational status.Most of the participants hold the idea that student-centered measurement and evaluation practices are necessary and they contribute to students? learning. It was also found that the teachers evaluate both the learning process and the product considering students? individual differences. Among student-centered measurement and evaluation practices, the most frequently used one were found to be project, performance assessment, observation, portfolio, group assessment and peer assessment. Besides, the most frequently used traditional assessment tool was found to be the written exam. According to the teachers, the superiority of the student-centered assessment stems from its assessment of the process and its power to reveal students? individual and cognitive differences. The weakest point of student-centered assessment is that it takes too much time to apply and the lack of time. In terms their views and different variables like seniority, the way they attended the seminar and educational status, no significant differences were found.

Bu araştırmanın genel amacı Türkçe öğretmenlerinin ölçme ve değerlendirme uygulamalarına ilişkin görüşlerini belirlemektir. Bu çalışmada, Türkçe öğretmenlerinin ölçme ve değerlendirme uygulamaları, bu uygulamaları gerçekleştirme sıklıkları araştırılmıştır. Ayrıca bu araştırmada, tamamlayıcı ölçme ve değerlendirme yaklaşımlarının geleneksel ölçme ve değerlendirme yaklaşımlarına göre üstün ve zayıf yönlerini saptamak amaçlanmıştır. Bu uygulamalara ilişkin görüşlerin öğretmenlerin demografik özelliklerine göre değişip değişmediği araştırılmıştır.Düzce il merkezi sınırları içerisinde bulunan okullarda çalışan 89 Türkçe öğretmeni, araştırma grubunu oluşturmuştur. Bu araştırmada kullanılan veri toplama aracı olarak Yıldız (2011) tarafından geliştirilen anket kullanılmıştır.Öğretmenlerin ölçme ve değerlendirme uygulamalarına ilişkin görüşleri yüzde ve frekanslarla ifade edilmiş, demografik değişkenler (kıdem, seminer alıp almama, öğrenim durumu) bakımından öğretmen görüşleri arasında değişiklik bulunup bulunmadığını belirlemek için Kay-kare uygunluk testi kullanılmıştır.Elde edilen bulgulara göre, katılımcıların çoğunluğu tamamlayıcı ölçme ve değerlendirme yaklaşımlarının gerekli olduğunu, bu yaklaşımların kendilerine yük getirmediğini ve öğrencilerin öğrenmelerine katkıda bulunduğunu ifade etmişlerdir. Ayrıca öğretmenlerin hem süreci hem de sonucu bireysel farklılıkları dikkate alarak değerlendirdikleri tespit edilmiştir. Öğretmenlerin tamamlayıcı değerlendirme yaklaşımlarından en çok proje; performans değerlendirme; gözlem; porfolyo; grup değerlendirme ve akran değerlendirmeyi uygulandıkları belirlenmiştir. Bunun yanı sıra Türkçe öğretmenlerinin geleneksel değerlendirme yaklaşımlarından en çok yazılı yoklamaları uyguladıkları belirlenmiştir. Tamamlayıcı yaklaşımların en belirgin üstün görülen yönleri, süreci değerlendirmesi; bireysel ve bilişsel farklılıkları ortaya çıkarması olarak tespit edilmiştir. Zayıf görülen yönü ise çok zaman alması olarak saptanmıştır. Ayrıca en büyük sorunun zaman yetersizliği olduğu belirlenmiştir. Bazı uygulamaların dışında, Türkçe öğretmenlerinin, ölçme ve değerlendirme uygulamalarıyla, kıdem, seminer alıp almama, öğrenim durumu değişkenleri arasında manidar bir değişme olmadığı belirlenmiştir.