Objective: Lipid emulsions which are proven to be an effective rescue treatment for bupivacaine toxicity, are promising to be effective as well in treatment of toxicities with other highly lipid-soluble agents. In this paper, we aim to study effectiveness of %20 intralipid and calcium treatments at different times, started when cardiac toxicity signs appear during verapamil infusions. In the study, twenty-four adult Spraque-Dawley rats were randomly divided into 4 groups each containing 6 rats named as control, calcium, intralipid 20% after calcium , intralipid 20% and calcium concomitantly.After ketamine anaesthesia, rats were monitored and tail veins were cannulated, surgical tracheostomy was performed and rats were mechanically ventilated. Abdominal aort were cannulated for invasive monitoring. 10 minutes after invasive procedures, HR's and MAP's were recorded and verapamil infusions were administered at a rate of 37,5 mg/kg/hr to all groups until 50% decrease were seen in MAP scores. After HR's and MAP's were recorded, infusion rate of verapamil decreased to 15mg/kg/hr and agents, preset for each group were administered concomitantly. HR's, MAP's and asystole times were recorded in 60 minutes time. Statistical analysis was performed using Kruskal Wallis and linear mixed model. Statistical significance level was p<0,05. In all groups, significant decrease was found in HR and MAP values compared to baseline values.As a result, in our study, using calcium as an only agent seemed not sufficient and in treatment with both calcium and 20% lipid, concomitant administration was shown to be more practical in verapamil toxicity. However, in the predetermined timeline, none of the rats reached to baseline MAP scores. Therefore, there need to be more studies investigating other treatment options for hypotension.

Amaç: Bupivakain toksisitesinde kurtarıcı etkinliği kanıtlanan lipid emülsüyonlar, yüksek lipofilik özellikteki diğer ajanların toksikasyonlarının tedavisi için de umut vermektedir. Amacımız verapamil infüzyonu sırasında kardiyak toksisite belirtileri geliştiğinde %20 intralipid ve kalsiyumun farklı zamanlarda verildiklerindeki etkinliklerini araştırmaktır.Çalışmada 24 adet erişkin Spraque-Dawley cinsi sıçan kullanıldı. Sıçanlar kontrol, kalsiyum, %20 intralipid sonrası kalsiyum ve %20 intralipid eşzamanlı kalsiyum olmak üzere rastgele, her grupta altı sıçan olacak şekilde 4 gruba ayrıldı. Ketamin anestizisi altında mönitörize edildikten sonra kuyruk veni kanüle edildi, cerrahi trakeostomi açılarak mekanik vetilasyon uygulandı ve invazif monitörizasyon amacıyla abdominal aort kanüle edildi. İnvazif girişimler sonrası 10 dk stabilizasyon sonrasında KAHb ve OABb kaydedilip, OABb'de %50 düşüş olana kadar bütün gruplara 37,5 mg/kg/s verapamil infüzyonu yapıldı. İnfüzyon sonu KAH0 ve OAB0 kayıtları alınarak verapamil infüzyonu 15mg/kg/s' e azaltılarak eş zamanlı olarak gruplar için belirlenen tedavi ajanları uygulandı. 60 dakika içinde sıçanların KAH, OAB, ve asistol zamanları kaydedildi.İstatistiksel değerlendirmede Kruskal Wallis ve doğrusal karmaşık model (linear mixed model) testlerinden yararlanıldı. İstatistiksel olarak anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak belirlendi. Tüm gruplarda grup içi KAH ve OAB değerlerinde bazal değerlere göre düşüş saptandı.Sonuç olarak çalışmamız verapamil toksisitesinde tek ajan olarak kalsiyumun yeterli olmadığını, kalsiyum ve %20 intralipid beraberliğinde ise eşzamanlı kalsiyum uygulamasının daha etkin ve pratik olduğunu göstermiştir. Ancak seçilen zaman dilimi içinde bazal kan basıncı değerlerine ulaşan sıçan olmamıştır. Bu nedenle hipotansiyonun düzeltilmesi için diğer tedavi seçeneklerinin araştırıldığı ileri çalışmalar gerektiği kanısındayız.