The aim of this study was to investigate the effect of urinary incontinence (UI) severity on patient preference after information about physiotherapy methods. Socio-demographic characteristics and urinary symptoms of 70 individuals included in the study were recorded. Individuals were divided into two groups according to the results of the 24-hour pad test, individuals with ≥4-20 gr/24 hours value were included in mild UI group (n:44) and with 21g/24 hours value or above were included in moderate-severe UI group (n:26). The individuals were asked whether they asked about UI and their treatments, physiotherapy applications for UI and whether they had been treated for UI before. After the information, individuals were asked which of the proven physiotherapy methods they prefer, reason to choose, if they have more than 1 preference, order of preference, whether they feel having sufficient information about UI and whether the information given by the physiotherapist satisfied or not. Pelvic floor muscle strength (PFMS), urinary symptoms, quality of life Electromyography (EMG) Biofeedback were evaluated by using the Turkish version of the of Urogenital Distress Inventory-short form (UDI-6) and the Incontinence Impact Questionnaire- short form (IIQ-7) and King Health Questionnaire (KHQ). In both groups, individuals did not have sufficient information about the practices. Pelvic floor muscle training was the most preferred physiotherapy method in the groups. The reason for preference were `comfortable and easy treatment` in the mild UI group. In the group with moderate-severe UI, they expressed `for treatment at home` and `comfortable and easy treatment`. According to the results of this study, it was detected that individuals do not have information about the physiotherapy methods directed to UI and there is a need to be informed about these issues. After informing about physiotherapy options for UI independent from UI severety the individuals prefered to apply PFMS.

Bu çalışmanın amacı idrar kaçırma (İK) şiddetinin fizyoterapi yöntemleri hakkında yapılan bilgilendirme sonrası hastanın tercihine etkisinin incelenmesidir. Çalışmaya dahil edilen 70 bireyin sosyo-demografik özellikleri ve üriner semptomları kaydedildi. Bireyler 24-saatlik ped testi sonuçlarına göre, ≥4-20 gr/24 saat değerlere sahip olanlar hafif İK'sı olan grup (n:44) ve ≥21 gr/24 saat ve üzerinde değerlere sahip olanlar orta-şiddetli İK'sı olan grup (n:26) olmak üzere iki gruba ayrıldılar. Bireylere İK ve tedavilerini, İK'ya yönelik fizyoterapi uygulamalarını bilip bilmedikleri, daha önce kendilerine İK'ya yönelik tedavi uygulanıp uygulanmadığı soruldu. Bilgilendirme sonrası bireylerden kanıtlanmış fizyoterapi yöntemlerinden hangisini/hangilerini tercih ettiği, bunları tercih etmesinin nedeni, 1'den çok tercihi var ise tercih sırası, İK hakkında bilgiye sahip hissedip hissetmediği ve fizyoterapist tarafından verilen bilgilendirmenin kendisini memnun edip etmediği sorgulandı. Pelvik taban kas (PTK) kuvveti, üriner semptomları, yaşam kaliteleri sırası ile Elektromyografi (EMG) Biofeedback, Ürogenital Distres Envanteri'nin kısa formu (ÜDE-6) ve İnkontinans Etki Soru Formu (İESF) ve King Sağlık Anketi (KSA) ile değerlendirildi. Her iki grupta da bireyler uygulamalar hakkında yeterli bilgiye sahip değillerdi. Gruplarda en çok tercih edilen fizyoterapi yöntemi pelvik taban kas eğitimi(PTKE) oldu. Tercih nedenleri hafif şiddette İK'sı olan grupta 'rahat ve kolay olması' iken orta-şiddetli İK'sı olan grupta 'tedaviyi evde yapmak istemeleri' ve 'rahat ve kolay olması' olarak ifade edildi. Bu çalışmadan elde edilen sonuçlara göre bireylerin İK'ya yönelik fizyoterapi yöntemleri hakkında bilgiye sahip olmadığı ve bu konularda bilgilendirilmeye ihtiyaç olduğu tespit edildi. İK'ya yönelik fizyoterapi seçeneklerine ilişkin bilgilendirme sonrasında İK şiddetinden bağımsız olarak bireyler en çok PTKE'yi uygulamayı tercih etmiştir.