The aim of this study is to observe whether the learning environment formed of digital classroom Technologies have any effects on the academic success, technology self efficacy and motivation of the 7th grade students.In the study, mixed method has been performed in which quantitative and qualitative data collecting techniques are used together. The research has been executed on the 58 students of Gaziosmanpaşa Secondary school located in the province of Sincan, Ankara. At the beginning of the research the students of treatment and control group were applied `Academic Success Scale` developed by the researcher, `Online Technologies Self Efficacy Scale` developed by Miltiadou and Yu (2000) and `Mathematics Motivation Scale` developed by Liu and Lin (2010) as pre-tests. At the end of the four week treatment period; both groups were applied the same scales as post-tests. In order to determine retention of the acquired knowledge, retention grade scale developed by the researcher was applied 4 weeks after the date of applying the post tests.SPSS 20 program was used to analyze the data. Persentage, frequency, aritmethic mean, standard deviation, ANOVA (repeated measures) and ANCOVA were used to analyze sub-problems. The results of this research have shown that been diversified meaningfully in favor of treatment group. However; it has been realized that there is no meaningful difference in students' technology self efficay, motivation and retention points. In addition to these, ıt was noticed via the interviews with the students that the majority of the students have positive attitude towards digital classroom but they get disturbed because of some technical defects and delays.

Bu araştırmanın amacı dijital sınıf teknolojileri ile oluşturulmuş öğrenme ortamının 7. sınıf öğrencilerinin akademik başarıları, çevrimiçi teknoloji öz yeterlik algıları ve motivasyonları üzerinde bir etkiye sahip olup olmadığını incelemektir.Araştırmada nitel ve nicel veri toplama tekniklerinin birlikte kullanıldığı karma araştırma yöntemi kullanılmıştır. Araştırma Ankara ili Sincan ilçesinde bulunan, Gaziosmanpaşa Ortaokulu'nda öğrenim gören 58 öğrenci üzerinde gerçekleştirilmiştir. Araştırma başlangıcında deney ve kontrol grubu öğrencilerine araştırmacı tarafından geliştirilen `Akademik başarı ölçeği`, Miltiadou ve Yu (2000) tarafından geliştirilen `Çevrimiçi teknolojileri öz yeterlik algısı ölçeği` ve Liu ve Lin (2010) tarafından geliştirilen `Matematik motivasyon ölçeği` ön test olarak uygulanmıştır. 4 haftalık deney süresi sonunda her iki grubu da aynı ölçekler son test olarak uygulanmıştır. Son testlerin uygulanma tarihinden 4 hafta sonra öğrenilenlerin kalıcılığını tespit etmek amacıyla araştırmacı tarafından geliştirilen `Kalıcılık ölçeği` uygulanmıştır. Bununla birlikte deney grubu öğrencilerinin dijital sınıfa ilişkin görüşlerini belirlemek üzere yarı yapılandırılmış görüşme yapılmıştır. Verilerin çözümlenmesi için SPSS 20 programı kullanılmıştır. Alt problemlerin çözümlenmesinde yüzde, frekans, aritmetik ortalama, standart sapma, tek faktör üzerinde tekrarlı ölçümler için iki faktörlü ANOVA (repeated measures) ve ANCOVA kullanılmıştır.Araştırma sonuçları öğrencilerin akademik başarılarının deney grubu lehine anlamlı olarak farklılaştığını göstermiştir. Fakat öğrencilerin teknoloji öz yeterliklerinde, motivasyonlarında ve kalıcılık puanlarında anlamlı bir farklılığın bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Bununla birlikte deney grubu öğrencileri ile yapılan görüşmeler ile öğrencilerin büyük çoğunluğunun dijital sınıfa ilişkin olumlu görüşte olduğu fakat yaşanan bir takım teknik arızalar ve gecikmelerden rahatsızlık duydukları tespit edilmiştir.