The aim of this study was to compare the effects of carbohydrate counting (CC) and food insulin index (FII) methods on postprandial 4 hours in insulin dose calculation for protein rich and high fat meals with different glycemic index (GI) in adolescents with type 1 diabetes mellitus (T1DM). A randomized, single-blind and crossover trial included 15 adolescents aged 14-18 years with T1DM. High glycemic index (HGI) and low glycemic index (LGI) breakfasts were sent to the participant's homes for 4 consecutive days. Meal insulin requirements calculated with different algorithms are as follows: HGI calculated by CC (CHGI), LGI calculated by CC (CLGI), HGI calculated by FII (FHGI) and LGI calculated by FII (FLGI). Blood glucose levels were recorded by continuous glucose monitoring just before breakfast (t=0) and for postprandial 4 hours. For the test meal with HGI, in the FII compared to CC resulted in a decrease of peak glycemic excursion 57% (p=0.015), coefficient variation 37% (p=0.030) and incremental area under the curve 65% (p=0.024), whereas its were similar in the test meal with LGI. When compared to CC, the FII resulted in lower glycemic excursion for 180–240 minutes after the HGI test meal (p<0.05). The rate of hypoglycemia were similar for both CC and FII for both test meals (p>0.05). It was concluded that FII may be beneficial on postprandial glycemia without increased hypoglycemia rate compared to CC in individuals with T1DM. In adolescents with T1DM compared with CC, FII method provides better glycemic control after consumption of HGI meals.

Bu çalışmanın amacı, tip 1 diabetes mellitus (T1DM) tanısı olan adölesanlarda glisemik indeksleri (Gİ) farklı olan proteinden zengin ve yüksek yağlı öğünler için insülin doz hesaplamasında karbonhidrat sayımı (KS) ile besin insülin indeksi (Bİİ) yöntemlerinin 4 saat boyunca postprandiyal kan glukozu üzerine etkilerini karşılaştırmaktır. Randomize, tek kör ve çapraz geçişli olarak planlanan çalışmaya 14-18 yaş aralığındaki, T1DM'li 15 adölesan dahil edilmiştir. Katılımcıların evlerine 4 ardışık günde yüksek Gİ'li (YGİ) ve düşük Gİ'li (DGİ) kahvaltılar gönderilmiştir. Öğün insülin gereksinimleri farklı algoritmalar ile hesaplanan ve farklı Gİ'ye sahip test kahvaltıları, KS ile hesaplanan YGİ'li (KYGİ), KS ile hesaplanan DGİ'li (KDGİ), Bİİ ile hesaplanan YGİ'li (BYGİ) ve Bİİ ile hesaplanan DGİ'li (BDGİ) şeklindedir. Kahvaltıdan hemen önce (t=0) ve postprandiyal 4 saat boyunca sürekli glukoz monitorizasyonu ile kan glukoz düzeyleri kaydedilmiştir. YGİ'li test öğünü için, Bİİ yönteminde KS yöntemine göre tepe glisemik değişkenlik %57 (p=0.015), değişkenlik katsayısı %37 (p=0.030) ve eğri altında kalan artış alanı %65 (p=0.024) azalmayla sonuçlanırken, DGİ'li test öğününde benzerdir (p>0.05). KS yöntemi ile karşılaştırıldığında, YGİ'li test öğününden sonra 180-240. dakikalarında Bİİ yöntemi daha düşük glisemik değişkenlik ile sonuçlanmıştır (p<0.05). Her iki test öğünü için hem KS hem de Bİİ yönteminde hipoglisemi görülme oranı benzerdir (p>0.05). T1DM'li adölesanlarda KS ile karşılaştırıldığında, Bİİ yöntemi YGİ'li öğün sonrası daha iyi glisemik kontrol sağlayabilir.