With the development of new technologies, architectural spaces begin to offer different spatial experiences compared to conventional buildings. Especially with the emergence of interactive architecture, cues of a significant change in architecture are put forth. These changes are expected to transform the body-space relationship people form with the spaces they inhabit. Even though people still spend most of their daily lives in static buildings, movement and interactivity are seem to be more prevalent features of architecture in the future, influencing the way people experience spaces. As such, it is essential to understand the outline of the newly emerging body-space relationship and its effects on users' spatial engagement. In order to understand this changing relationship, this study firstly describes the traditional engagement categories; physical movement, mental movement and sensuality, which are used to define the relationship between users and architectural spaces. Under these three categories, parameters that influence the spatial engagement of users are defined based on a literature review. After that, a new engagement category, movement of architecture is proposed to show the effects of movement and interactivity in architecture. Novel engagement parameters are introduced under this category based on literature review and analyzing interactive examples. Using these four engagement categories, a coordinate system, called the PMSI, is introduced and this system is used to analyze spaces starting from static examples to highly interactive ones. As a result of these analyses, it is found that interactive spaces increase users' spatial engagement compared to static spaces, in means of all four engagement categories and positively affect their body-space relationships.

Yeni teknolojilerin gelişmesiyle, mimari mekânlar geleneksel binalardan farklı mekânsal deneyimler sunmaya başlamıştır. Özellikle etkileşimli mimarlığın ön plana çıkması mimaride belirgin değişikliklerin gerçekleşeceğini işaret etmektedir. Bu değişimlerin insanların mekânlarla kurdukları beden-mekân ilişkisini dönüştürmesi beklenmektedir. İnsanların halen gündelik hayatlarının büyük bir kısmını statik binalarda geçirmesine rağmen, hareket ve etkileşimlilik parametrelerinin gelecekte mimarlığın yaygın özelliklerinden olacakları ve insanların mekân deneyimi üzerinde daha etkili olacakları öngörülmektedir. Bu nedenle, oluşan yeni beden-mekân ilişkisinin ana hatlarını ve bu ilişkinin kullanıcılar üzerindeki etkisini anlamak esastır.Değişen bu ilişkiyi anlamak için, çalışma ilk olarak geleneksel bağlılık kategorilerini tanımlamaktadır; fiziksel hareket, zihinsel hareket ve duyumsallık. Bu kategoriler kullanıcılar ve mimari mekân arasındaki ilişkiyi tanımlamak için kullanılmaktadır. Bu üç kategorinin altında, kullanıcıların mekânsal bağlılıklarını etkileyen parametreler, yapılan literatür taramasından yola çıkarak tanımlanmıştır. Daha sonra, yeni bir bağlılık kategorisi olan mimarinin hareketi kategorisi mimaride hareketin ve etkileşimliliğin etkilerini göstermek için önerilmiştir. Bu kategorinin altında yeni bağlılık parametreleri, yapılan literatür taraması ve etkileşimlilik örneklerinin incelenmesi sonucunda tanımlanmıştır. Tanımlanan dört bağlılık kategorisini kullanarak, statik örneklerin ve etkileşimlilik içeren örneklerin analiz edilmesinde kullanılabilecek PMSI olarak adlandırılan bir koordinat sistemi tanımlanmıştır. Bu analizlerin sonucunda, tanımlanan dört kategori göz önüne alındığında etkileşimlilik mekânlarının statik mekânlara kıyasla kullanıcıların mekânsal bağlılığını daha çok artırdığı ve beden-mekân ilişkilerini olumlu olarak etkilediği keşfedilmiştir.