A simple method is evaluated in this study for suitability to the preliminary design of low-to-medium rise reinforced concrete building-type structures without significant irregularity problems. The method discussed herein, originally proposed by Ersoy (2013) is based on essential rules and guidelines of earthquake engineering such as member ductility and global ductility. Two main classes of structures are considered: buildings consisting solely of frames and buildings with frames and shear walls (also referred to as dual systems). In frame systems, the seismic loads are resisted entirely by columns, whereas in dual systems it is assumed that the columns take 30% and the shear walls take 100% of the lateral loads. It is also assumed that the locations of the shear walls are well configured on the plan so that the lateral loads are distributed fairly throughout the entire frame and the concentration of forces around a specific region is prevented. In an effort to ensure flexural failure of the members, the dimensions of the vertical members are determined under the action of gravity loads and seismic loads. Simple expressions representing the demand are derived as a function of plan area of the stories, column tributary areas, dead loads and live loads. Once the demands and required capacities are specified, dimensions of the load bearing members are determined by taking into account restrictions regarding certain effects leading to brittle failure such as axial stress, shear stress and interstory drifts. For the flexural and shear reinforcements, certain ratios of minimum reinforcements are adopted for the analysis. The buildings are modeled as per ASCE 41-13 with the aforementioned criteria and nonlinear static pushover analyses are performed to validate the expected performance level.

Bu çalışmada, büyük düzenlilik sorunu olmayan az ve orta yükseklikli betonarme binaların öntasarımı için basit bir yöntemin uygulanabilirliği irdelenmektedir. Bu kapsamda değerlendirilen ve ilk önce Ersoy (2013) tarafından önerilen yöntem, eleman ve sistem sünekliği gibi deprem mühendisliğinin temel ilkelerine dayanmaktadır. Burada iki bina sınıfı değerlendirilmiştir: salt çerçeveden oluşan sistemler ve çerçeve ve perde duvarların birlikte çalıştığı sistemler (bir diğer deyişle karma sistemler). Çerçeve sistemlerde deprem yüklerinin tümüyle kolonlar tarafından karşılandığı kabul edilmiştir; karma sistemlerde ise yükün %30'u kadarının çerçevelere, %100'ü kadarı ise perdelere etkitilmiştir. Bir diğer varsayım, perde duvarların planda görece düzgün biçimde yerleştirildiği ve dolayısıyla belirli bölgelerde yük yığılması olmadığıdır. Elemanların eğilme nedeniyle güç yitimine uğramasını sağlamak amacıyla eleman boyutları belirlenirken düşey yüklerin ve deprem yüklerinin etkileri dikkate alınır. Deprem talebini belirlemekte kullanılan baistleştirilmiş kestirimler, katların plan alanına, kolonların alan paylarına, sabit yüklere ve hareketli yüklere dayandırılmıştır. Talep ve gerekli kapasiteler belirlendikten sonra yük taşıyıcı elemanlar boyutlanırken, eksenel gerilme, kayma gerilmeleri ve göreli kat ötelemesi gibi gevrek kırılmaya yol açabilecek etkilerle ilgili kısıtlar gözetilir, Eğilme ve kesme donatıları için çözümlemelerde çeşitli asgari oranlar kullanılarak çalışma kapsamında binalar ASCE 41-13'e göre modellenmiş, doğrusaldışı statik itme analizi yapılmış ve beklenen perfomans düzeyleri değerlendirilerek yöntemin güvenilirliği irdelenmiştir.