Even the first electroluminescense in organic materials was observed in 1953, Pope and co-workers were the first to report the transfer of currency into the crystal, in 1963. In this study, bright light was obtained by by apllying more than 100 V high voltage to the anthracene. As high voltage and low conductivity was needed in this case, the studies were interrupted for a while. By the end of 1980?s, Tang and Van Slyke?s production of green light emitting device by using Alq3 and later at 1990, Friend?s finding of green electroluminesence of pure poly(p-phenylen vynilen) between indium tin oxide (ITO) and aluminum electrodes marked out a brilliant future for organic light emitting diodes. For this reason studies on the organic light emitting diodes are expanded and the investments and research have been initiated in order for this technology to be improved.By the development of the researches, organic light emitting diodes low power consumption and display quality arised its commercial prominence, thus OLED?s (Organic Light-Emitting Diode) stability and life-span draw more attention. In this study, polymer light emitting diodes are produced by using a polymer derivative PDY-132 (super yellow) known as poly(p-phenylen vynilen) and stability and life-span of those diodes have been studied. With these devices, different resin samples were tested for life span enhancing packaging (encapsulation) techniques and the best sample for OLED was determined after a series of systematic experiments. The effect of resins on the OLED?s life span, moisture and oxygen driven degradations and polymer thin films?s stability was investigated. As a result, packaging affects on the internal and external factors affecting organic light emitting diode stability was investigated.

Organik materyallerde ilk olarak elektrolüminansın gözlemlenmesi 1953 yılında olmasına rağmen, akımın kristal içerisinde aktarımı 1963 yılında Pope ve arkadaşları tarafından raporlanmıştır. Bu çalışmada, antrasen'e 100V üzeri yüksek gerilim uygulandığında parlak ışık elde edilmiştir. Fakat burada yüksek voltaj ve düşük iletkenliğe ihtiyaç olması sebebi ile bu alandaki çalışmalara bir süre ara verilmiştir. 1980?lerin sonlarına doğru Tang ve Van Slyke?nin Alq3 kullanarak yeşil ışık yayan aygıt üretmesi ve daha sonra da 1990 yılında Friend?in, indiyum kalay oksit (ITO) ve alüminyum elektrotlar arasına saf poli(p-fenilen vinilen)'in yeşil elektrolüminansını bulması ile organik ışık yayıcı diyotların gelecek vaad ettiği gösterilmiştir. Bu yüzden organik ışık yayıcı diyotlar üzerine çalışmalar yoğunlaşmış ve bu teknolojinin geliştirilmesi için gerekli yatırımlar yapılmış ve araştırmalara başlanmıştır.Araştırmaların geliştirilmesi ile beraber, organik ışık yayan diyotların düşük güç tüketimi ve görüntü kalitesinden dolayı ticari önem kazandığı için, OLED (Organic Light-Emitting Diode) kararlılığı ve yaşam ömrü ön plana çıkmıştır. Bu çalışmada poli fenilen vinilenler olarak bilinen polimerlerin türevlerinden PDY-132 (super yellow) kullanılarak, polimer ışık yayan diyotlar üretilip, bu diyotların kararlığı ve yaşam ömrü üzerine çalışmalar yapılmıştır. Üretilen aygıtlarda, yaşam ömrünü iyileştiren paketleme (enkapsülasyon) için farklı reçineler denenerek, OLED için en uygun olan reçine bir dizi deneylerin gerçekleştirilmesi sonucu tespit edilmiştir. Yapılan deneylerde farklı reçinelerin OLED?lerin yaşam ömrüne, aygıtın nem ve oksijen kaynaklı bozunmasına ve polimer ince filmin kararlılığına etkisine bakılmıştır. Kısaca paketlemenin, organik ışık yayıcı diyotun kararlılığını etkileyen içsel ve dışsal faktörler üzerindeki etkileri incelenmiştir.