For today's art world, it has been observed that new methods of design show a common tendency of similar behaviours. Plastical and easthetical reflections of these behaviours create a common language of design as well. Trying to be creative, striking and communicational approaches constitute the main basis for this new language of design. This period which can also be named as tendencies after modernism in architecture, is directly linked to the new production and enformation technologies as well as socio-culturel environment. In today's art environment in which individual tastes are becoming noticable and variety is supported by new production technology, architecture is one of the areas that mostly affected from these tendencies. Thus, architecture after modernism seems to contain theatrical principles as a basic design strategy.On the ather hand, baroque style, which had created the strategy of suprising as a design principle, givies us a strong basis in order to examine the main characteristics of this tendency of being communicational in architecture after modernism. It must be said that this principle had been shaped in a different environment of socio-econmical and socio-cultural factors for baroque period for that time being of existance. Yet, it still can be seen clearly that being theatrical as a design strategy had been operatively shaped by some strong power-symbols behind. Similarly, tendencies in postmodern architecture also contains strong power factors both socio-economical and socio cultural for today's design world.Within this context, the typology of these power symbols behindthe impetus of being theatrical in architecture is going to be examined. Purpose of this examination is to put forward the basic principles of dramatic behaviours and theatrical tendencies as the new design strategies, and examine the baroque charasteristcis of these approaches.

Günümüzde sanat ve mimarlık çevrelerince geliştirilen yeni yöntemler, belirli ortak davranış biçimleri içermektedir. Bu davranışların estetik ve plastik değerdeki yansımaları ise yine benzer biçimde ortak bir dil yaratmaktadır. Büyük ölçüde tüketim odaklı gelişen yeni sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel ortamda, her geçen gün farklı, dikkat çekici, iletişimsel ve teatral yöntemler denemenin, oluşturulan bu dilin ortak noktası olduğu söylenebilir. Postmodern mimari tartışmalarına dahil olan bu süreç, bilgi üretim teknolojileri ve sosyo-kültürel ortam ile doğrudan etkileşim içindedir. Bireysel zevklerin ön plana çıktığı ve üretim teknolojilerinin çeşitliliği desteklediği günümüzde, mimarlık da bu yeni eğilimlerden doğrudan etkilenmektedir. Böylelikle, modern sonrasında farklı ve dikkat çekici olmaya yönelen mimarlık, temel bir prensip olarak iletişimsel olmayı bir tasarım stratejisi haline getirmiştir. Diğer taraftan, teatral yöntemlerin bir tasarım prensibi olarak ortaya çıktığı barok dönem, bu eğilimin genel karakteristiğini kuran bir sanat akımı olması bakımından, modern sonrası eğilmlerin bu tavrı için uygun bir araştırma zemini sunmaktadır. Bu durum barok için, sosyo-kültürel ve sosyo-ekonomik olarak çok farklı dinamikler çerçevesinde şekillenmiştir. Ancak temelinde belirli erk sembollerinin itici gücünü barındırmaktadır. Benzer şekilde modern sonrası eğilimlerin de, gerisinde yatan belirli sosyo-kültürel ve ekonomik erk sembolleri dikkati çekmektedir. Bu çalışmada söz konusu erk sembollerinin neler olabileceği, ve mimarlıktaki teatral anlatım eğilimine ne gibi bir destek sağladığı incelenecektir. Ardından teatralliğin bir tasarım yöntemi olarak ortaya çıkışı, neden ve sonuç ilişkisi içinde değerlendirilecektir. Buradaki amaç, iletişimsel yöntemlerin bir tasarım yöntemi olarak mimarlıktaki temel prensiplerini araştırmak, bu prensiplerin teatral yaklaşımının barok karakterini ortaya koymaktır.