Folk culture is a totality from the beginning to the future. In order to understand this whole, first of all, cultural accumulations must be compiled and resolved. By fitting these solved cultural elements into the cultural code sequence, an idea of cultural integrity is obtained. Thus, by illuminating the dark spots in the history of culture, it is determined what changes the past has spent day by day. The Turks have acquired cultural accumulation in different regions since the first time they entered the stage of history. Turks, who have many neighbors, have been influenced by various religions and expressed their cultural accumulation with different products in every period. After accepting Islam, Turks adapted the elements of the new religion to the old cultural forms. These adaptations have been reflected in written works as well as social life, and cultural transmission has been realized. However, due to the Mongol invasions that lived in Anatolia between the 11th-14th centuries, many written works disappeared and there was a breakdown in cultural transmission. An important part of the works that have survived from this period are artifacts taken from the surroundings of the `tekke` and `tarikat`. For this reason, in order to understand this period and the cultural appearance of the period, it is necessary to examine and evaluate the rest of the works from that time.In this work, Menâkibü'l-Ârifîn the book of Ahmed Eflâkî's has been examined in terms of elements of the folkloric elements such as elements of the transitional period, customs, beliefs, miracles, dreams. The elements of folk culture identified in the work will be given in chapters and will be evaluated within the framework of `Functional Folklore Theory`.

Halk kültürü, başlangıçtan geleceğe uzanan bir bütündür. Bu bütünü anlamlandırabilmek için öncelikle o kültüre ait birikimlerin derlenip toparlanması ve çözümlenmesi gerekmektedir. Çözümlenen bu kültür unsurlarının, kültürel kod dizilimi içerisindeki yerine oturtulması ile kültür bütünlüğü hakkında bir fikir elde edilir. Böylece bu çalışmalar neticesinde kültür tarihindeki karanlık noktaları aydınlatarak, geçmişten günümüze ne gibi değişiklikler geçirdiği belirlenir. Türkler tarih sahnesine çıktıkları ilk andan itibaren farklı kültür bölgelerinde yaşayarak birikim edinmiştir. Birçok komşuya sahip olan Türkler, çeşitli dinlerin etkisine girmiş, her devirde kültürel birikimini farklı ürünlerle dile getirmiştir. İslamiyet'in kabulünden sonra yeni dinin unsurlarını eski kültürel formlarla birleştirerek kendisine uyarlamıştır. Bu uyarlamaların sosyal hayata olduğu kadar yazılı eserlere de yansıması sonucu kültürel aktarım gerçekleşmiştir. Ancak 11.-14. asırlar arasında Anadolu'da yaşanan Moğol istilaları ile birçok yazılı eser kaybolmuş, kültürel aktarımda aksama yaşanmıştır. Bu dönemden elde kalan eserlerin önemli bir kısmı tekke ve tarikat çevrelerince kaleme alınan eserlerdir. Bu sebeple, bahsi geçen devri ve devrin kültürel görünümünü anlayabilmek için o dönemden geriye kalan eserlerin bilimsel açılardan incelenmesi ve değerlendirilmesi gerekmektedir.Yapılan bu çalışmada, Ahmed Eflâkî'nin Menâkıbü'l-Ârifîn adlı menkıbe kitabı geçiş dönemi unsurları, âdetler, inanışlar, kerametler, rüyalar, mutfak kültürü, veli kültü gibi birçok halkbilimi unsurları açısından incelenmiştir. Eserde tespit edilen halk kültürü unsurları bölümler halinde verilmiş ve `İşlevsel Halkbilimi Kuramı` çerçevesinde değerlendirilmiştir.