In 1977, Serge Doubrovsky invents the term autofiction to qualify his own practice initiated in Fils. In the bur accompanying the book we can read this: `Fiction, of events and facts strictly real; autofiction if you will, of having entrusted the language of an adventure to the adventure of language, out of the wisdom and the syntax of the novel, traditional or new`. Being anchored both in fiction and reality, the stake of the autofiction is above all literary. Indeed, literary criticism has been trying to define the boundaries of this new literary object. We notice a radical change in the stylistic approach where, the linear style is abandoned in favor of broken story, presenting a new syntax which purpose is to bring out different sounds and meanings. Today, autofiction is the postmodern form of the questions the authors ask themselves about their identity, their intimacy. Thus, to carry out this research we chose three Autofiction authors: Philippe Forest, Marie Darrieussecq and Serge Doubrovsky. All three have their own theory on autofiction. This work has two parts. First, we will consider autofiction through the theoretical debate it raises. We will analyze the various definitions the authors have put forward, thus exploring the richness of the concept. We will then discuss the postmodern era in which this new literary genre emerged. In the second part, we will focus on the analysis of the following works: L'Enfant Eternel, Fils and Le Bébé. We will try to see how these authors put their theories into practice through their novels. Ultimately, we will seek to understand why authors of autofictions feel the need to go through the theory to accompany their stories.

1977'de Serge Doubrovsky, Fils'te başlattığı kendi uygulamasını nitelemek için özkurmaca terimini icat etti. Kitabının dış arka kapağında şu tanıtımı vermektedir: `Okur anlatıda kullanılan sözcüksel ve anlatısal uyu karşısında şaşırır. Anlatıda tahrisel söylemlerde görülen süredinzinsellik yerini, şiirsel bir vurguyla yazılan düzyazısıyla, bilinç akımına, iç konuşmaya bırakır`. (Tilbe. A p.58). Aynı zamanda kurguda ve gerçekte, özkurmacanın amacı her şeyden önce edebidir. Edebiyat eleştirisi bu yeni edebiyat nesnesinin sınırlarını yazmayı amaçlamaktadır. Biçimsel yaklaşımda radikal bir değişikliği fark edebiliriz; parçalanmış, bölünmüş bir hikâye lehine çizgisel tarzı terk edildi, amacı başka sesler ve diğer anlamlar ortaya çıkarmak olan yeni bir sözdizimi sundu. Bugün, özkurmaca, yeniötesi döneminde yazarın kendi kimliği ve yakınlığı hakkında sorduğu soru formudur. Böylece, bu araştırmayı yürütmek için üç özkurmaca yazarı seçtik: Philippe Forest, Marie Darrieussecq ve Serge Doubrovsky. Her üçünün de özkurmaca üzerine kendi kuramı var. Bu çalışmada iki bölüm var. Öncelikle, özkurmacayı, uyandırdığı kuramsal tartışmalarla ele alacağız. Bu nedenle yazarların çeşitli tanımlarını analiz ederek kavramın zenginliğinin farkına varacağız. Bu yeni edebi türün ortaya çıktığı yeniötesi dönemi tanıtacağız. İkinci bölümünde şu eserlerin incelemesine odaklanacağız: L'Enfant Eternel, Fils et Le Bébé. Bu yazarların romanlarıyla nasıl kuramlarını hayata geçirdiklerini görmeye çalışacağız. Sonuç olarak, özkurmaca yazarlarının neden onların hikâyelerine eşlik etmek için kuramdan geçmeleri gerektiğini düşündüklerini aramaya çalışacağız.