Necrotising enterocolitis is the most common acquired gastrointestinal emergency inthe neonatal intensive care unit and it is one of the most important cause of mortality andmorbidity among low birthweight infants. Despite this fact, risk factors are not fully elucidatedyet. Our aim is researching the association of red blood cell transfusions with necrotisingenterocolitis that is suspected and reported especially last 20 years in the literature, alsoevaluating risk factor differences between transfusion related and transfusion independentnecrotising enterocolitis.Very low birthweight infants with definite necrotising enterocolitis that are hospitalisedbetween January 2008 and January 2015, are scanned retrospectively, 120 infants defined asGroup 1. It is divided into two subgroups; 40 infants are defined as Group 1a if they aretransfused within 48 hours before the diagnosis and rest of them is defined as Group 1b. Controlgroup of 92 infants without necrotising enterocolitis is defined as Group 2. Incidence ofnecrotizing enterocolitis in very low birthweight infants whose gestation before 32 weeks wasfound %28 and mortality rate was %25. Group 1 had smaller gestational age, birth weight,length and head circumference length, maternal urinary tract infection, chorioamnionitis,abruptio placentae, tocolytic usage, Doppler blood flow abnormality and resuscitation needafter birth were higher, level of birth hematocrit and Apgar score in 5 minute were lower thanGroup 2. Patent ductus arteriosus, bronchopulmonary dysplasia, respiratory distress syndrome, 62sepsis, hypothermia, anemia, fresh frozen plasma and intravenous immunoglobulin treatment,blood gas abnormality, hypomagnesemia, hypoglycemia, thrombocytopenia, hypotension,number of red blood cell transfusion, fluid load, central venous catheter, umblical catheter,retinopathy of premature were more frequently seen, time of oxygen treatment and mechanicalventilation, length of stay in hospital was longer and mortality rate was higher in Group 1 thanGroup 2. Mother age and hematocrit level of necrotising enterocolitis was lower in Group 1acases and onset of necrotising entercolitis was later than Group 1b. Intravenousimmunoglobulin, fluid load, positive inotrope support for hypotension, red blood celltransfusion treatment were more frequently in Group 1a than Group 1b. Also thrombocytopenia,hypotension, hypothermia were higher, mechanical ventilation time was longer and lastlymortality rate was higher in Group 1a than Group 1b.In conclusion, hematocrit levels of transfusion associated necrotising enterocolitis caseswere lower than transfusion independent necrotising enterocolitis in necrotising enterocolitisillness time, and they also transfused more frequently. It is known that anemia and anemiadependent ischemia is causative for necrotising enterocolitis. Uncertainty still remains forwhether the occuring problem comes from anemia or transfusion exposure in these cases. Thereis need for more prospective studies in this subject.

Nekrotizan enterokolit yenidoğan yoğun bakım ünitesinde en sık görülengastrointestinal acil durumudur ve düşük doğum ağırlıklı bebeklerde mortalite ve morbiditeninen önemli sebeplerinden biridir. Bu gerçeğe rağmen risk faktörleri tam olarak açıklanabilmişdeğildir. Amacımız özellikle literatürde son 20 yıl içinde üzerinde durulan eritrosittransfüzyonu ile nekrotizan enterokolit ilişkisini araştırmak, aynı zamanda transfüzyon ilişkilienterokolit ile transfüzyondan bağımsız enterokolit arasında risk faktörleri açısındanfarklılıkları değerlendirmektir.Ocak 2008 ile Ocak 2015 tarihleri arasında yatırılan çok düşük doğum ağırlıklıyenidoğanlar retrospektif olarak incelendi, 120 kesin nekrotizan enterokolit tanılı yenidoğanGrup 1 olarak belirlendi. Nekrotizan enterokolit olguları tanı öncesi 48 saat içerisinde eritrosittransfüzyonu verilme durumuna göre 40 olgu ile transfüzyon ilişkili nekrotizan enterokolittanısıyla Grup 1a olarak, geriye kalan 80 vaka transfüzyondan bağımsız nekrotizan enterokolitbaşlığı altında Grup 1b olarak tanımlandı. Nekrotizan enterokolit tanısı olmayan 92 kontrolgrubu vakası Grup 2 olarak tanımlandı. İleri derecede prematüre ve çok düşük doğum ağırlıklıyenidoğanlarda nekrotizan enterokolit görülme sıklığı %28, mortalite oranı ise %25' tir. Grup1 olgular Grup 2' ye göre daha küçük gebelik haftası ile doğmuşlardı ve daha düşük doğumtartısı, boyu ve baş çevresine sahiplerdi. Annede idrar yolu enfeksiyonu, koryoamnionit,ablasyo plasenta, tokolitik kullanımı, Doppler kan akım bozukluğu ve doğumda resüsitasyongereksinimi Grup 1' de daha yüksek iken, Grup 2' ye kıyasla doğum hematokriti ve 5. DakikaApgar skoru daha düşüktü. Grup 1'de patent duktus arteriozus, bronkopulmoner displazi,solunum sıkıntısı sendromu, sepsis, hipotermi, anemi, taze donmuş plazma ve intravenöz immünglobulin tedavisi, kan gazında bozukluk, hipomagnezemi, hipoglisemi, trombositopeni,hipotansiyon, eritrosit transfüzyonu sayısı, sıvı yüklemesi, santral venöz kateter, umblikalkateter, prematüre retinopatisi Grup 2' ye göre daha sık görüldü, oksijen ve mekanikventilasyon tedavi süresi, hastanede yatış süresi de daha uzundu. Lojistik regresyon analizindeNEK görülme riskini annede idrar yolu enfeksiyonu 6,6 kat, tokoliz ygulaması 6 kat, ablasyoplasenta 21 kat, Doppler kan akımı bozukluğu 5,4 kat, BPD 15,4 kat, hiperkarbi 57 kat,hipomagnezemi 8,3 kat, hipoglisemi 6,9 kat artırmaktaydı. Kan gazında asidoz olmamasınınNEK için koruyucu olduğu belirlendi. Grup 1a olgularında Grup 1b'ye göre anne yaşıortalaması, nekrotizan enterokolit hematokriti daha düşüktü, daha geç nekrotizan enterokolitortaya çıkmaktaydı ve ortalama nekrotizan enterokolit atak sayısı daha fazlaydı. İntravenözimmünglobulin, sıvı yüklemesi, hipotansiyon sebebiyle pozitif inotrop verilmesi ve eritrosittransfüzyonu tedavileri, trombositopeni, hipotansiyon, hipotermi Grup 1a olgularında Grup 1b'ye göre daha sık görülmekteydi, mekanik ventilasyon süreleri daha uzundu. Ölüm oranının daGrup 1a olgularında Grup 1b'ye göre daha fazla olduğunu tespit ettik. Nekrotizan enterokolithematokritinin düşük olmaması TİNEK için koruyucu faktör olduğu, mekanik ventilatörsüresinin uzamasının TİNEK riskini artırdığı, kan transfüzyonunun TİNEK riskini 1,3 katartırdığı tespit edildi.Çalışmamız sonucunda TİNEK'li hastaların NEK oldukları zaman hematokritleri düşükbulundu ve yapılan kan transfüzyon sayıları daha fazla saptandı. Anemi ve buna bağlı gelişeniskeminin NEK' in nedeni olabileceği bilinmektedir. Bu vakalarda anemi nedeniyle mi yoksatransfüzyona mı bağlı NEK geliştiği konusu hala netlik kazanmamıştır. Bu konuda prospektifçalışmalara ihtiyaç vardır.