This study discusses the representations of adolescence in Reha Erdem films. There have been two major aspects of the cinema of Reha Erdem: the criticism of modern culture and the criticism of realism. His films invite spectators to look from outside the borders of modern culture. They can be regarded as the cinematic expressions which question modern culture through underlining the anxieties it has been creating. Besides, his cinema does not claim to offer a direct access to reality through filmmaking. On the contrary, all his films offer a critical reflection on realism in cinema through offering new ways of seeing reality. The experience of growing up has been the central and recurring theme in his cinema. Reha Erdem has repetitively focused on the representations of adolescent figures in his cinema because these figures pave his way for the criticisms of both realism and modern culture. The critical potential of these representations has been related to the liminality of adolescence that refers to the experience of being on the threshold between childhood and adulthood. The adolescent figures have functioned as a site of offering new ways of seeing reality and looking from outside the borders of modern culture. The cinema of Reha Erdem can be considered a liminal cinema which has been composed of liminal figures, liminal spaces and liminal temporalities. The aim of this thesis is to focus on how the liminality of adolescence has been narrated and visualized in these Reha Erdem films: Oh, Moon! (1988), Mommy, I'm Scared (2004), Times and Winds (2006), My Only Sunshine (2008) and Jîn (2013).

Bu çalışmada Reha Erdem sinemasındaki ergenlik temsillerini tartışmaya açmak amaçlandı. Bu amaçla Reha Erdem filmlerinin omurgasını oluşturan iki temel noktaya dikkat çekildi: modern kültür eleştirisi ve gerçekçilik eleştirisi. Reha Erdem sineması, izleyicileri modern kültürün sınırlarının dışından bakmaya davet ediyor. Modern kültürün bireyler üzerinde yarattığı gerilimin altını çizerek modernitenin sorgulandığı bir kültürel alan yaratıyor. Bununla birlikte, söz konusu filmler gerçekliği görme biçimleriyle ilgili bir eleştirellik de barındırıyor. Reha Erdem sinemada gerçekçilik meselesiyle ilgili eleştirel bir tavra sahip olan bir yönetmen. Bu noktada Reha Erdem sinemasındaki eleştirelliğin iki temel ekseninin kesişim noktasında da ergen figürleri görüyoruz. Reha Erdem, sinemasının temelini oluşturan gerçekçilik eleştirisini de modern kültür eleştirisini de ergen figürlerin temsili ve büyüme teması üzerinden yapmayı seçiyor. Bu tezde Reha Erdem sinemasındaki ergen figürlerinin bu eleştirel potansiyelinin, ergenlik deneyiminin eşikselliğiyle ilgili olduğu ortaya konulmaya çalışıldı. Çocukluk ve yetişkinlik arasındaki eşikte duran ergen figürlerin eşiksellikleri nedeniyle hem modern kültüre dışarıdan bakma hem de yeni görme biçimleri önerme potansiyeli taşıdıkları öne sürüldü. Söz konusu ergen temsillerine yeni bir bakış getirmek için beş Reha Erdem filmine odaklanıldı: A Ay (1988), Korkuyorum Anne (2004), Beş Vakit (2006), Hayat Var (2008) ve Jîn (2013). Bu filmlerde ergenliğin eşikselliğinin nasıl anlatıldığı ve görselleştirildiği incelendi.