Rapid increase in the world population, unplanned urbanization and the density in metropolitan regions cause disaster losses to increase. Thus, the structure, extent and organization scheme of disaster management became focal point and should be considered in details along with `disaster risk management` processes, which have changed and developed over last 25 years. The governance concept arisen under the influence of neo-liberal policies constitutes one of the trivets of new perception with its participation, accountability, transparency, predictability, and decentralization characteristics. Many countries have gone into a change in light of this new perception with their disaster mitigation policies. The disaster legislation which has been changed on a large scale, laid bare the insufficiency of current legislation and the need for different perspectives, especially at the local level.This argument constitutes the basis of the thesis. In order to validate this argument, the disaster management policies in Turkey are analyzed in terms of legal and organizational dimensions and its relation with local is evaluated. While doing this, governance-based criteria from milestone events carried out under the presidency of United Nations and their documents are considered. The study showed that the disaster laws in Turkey are quite weak. In addition, it is observed that Turkey has approached a more centralized structure with new and edited laws after 1999. This has resulted in a decrease in participation of local and an increase in technical weaknesses. In the light of analyses, it is concluded that the infrastructure of governance in Turkey has been established and there is a need for local disaster management policies to be developed. In this manner, integrated, legal changes should be made on all laws regarding disaster.

Dünya nüfusunun her geçen gün artması, çarpık kentleşme ve metropolitan alanlarda yoğunluk artışı karmaşık ve tahmin edilemeyen bir olay olan afetler sonucunda ortaya çıkan kayıpların her geçen gün artmasına yol açmıştır. Bu neden ışığıyla özellikle son 25 senedir değişen ve gelişen `afet risk azaltma` çalışmalarında afet yönetimin yapısı, boyutu ve barındırdığı organizasyon şeması üzerinde oldukça detaylı düşünülmesi gereken bir konu haline gelmiştir. Günümüzde etkisi oldukça hissedilen neo-liberal politikaların etkisiyle ortaya çıkan yönetişim kavramının özellikle katılım, hesap verebilirlik, şeffaflık, tahmin edilebilirlik ve yerelleşme özellikleriyle afet yönetimindeki yeni anlayışın sacayaklarından birini oluşturmaktadır. Bu yeni algıyı temel alarak birçok ülke afet sakınım politikalarında değişime gitmiştir. Bunun önemli bir örneği de 1999 Marmara Depremleri sonucunda ağır kayıplar vermiş olan Türkiye'dir. 1999'dan sonra oldukça değişen afet mevzuatı, 2011 yılındaki Van Depremlerindeki kayıplarla yeterli olmadığını ve özellikle yerelde farklı bakış açılarına ihtiyaç duyulduğunu gözler önüne sermiştir.Bu sav, tezin temelini oluşturmaktadır. Bu savı doğrulamak amacıyla, Türkiye'de afet yönetim politikalarını yasal ve örgütsel boyutunu incelenme ve yerelle kurduğu ilişkiyi değerlendirme yoluna gidilmiştir. Bunu yaparken Birleşmiş Milletler başkanlığında yapılan yapı taşı olaylardan ve dokümanlarından çıkan yönetişim temelli özellikle yerelleşmeye katkı sağlayacak kriterler göz önünde bulundurmuştur.Yapılan çalışma, Türkiye'deki afet yasalarının yönetişimin sacayaklarını oluşturan karakterleri barındırmada oldukça zayıf olduğunu göstermiştir. Bunun yanı sıra, 1999'dan sonra değiştirilen ve yeni çıkartılan yasalarda yerelleşmeden daha da uzaklaşılıp, merkezi bir yapı geri dönüldüğü gözlenmektedir. Bu da yerelin katılımını oldukça düşürmüş, hep yapısal hem de teknik zayıflıkları artırmıştır. Buna dayanarak, Türkiye'deki afet yönetimi politikalarının Dünya'nın izlemekte olduğu politik değişimlerden giderek uzaklaştığını söylemek mümkündür. Yapılan değerlendirmeler ışığında, Türkiye'nin yönetişim temellerinin oturtulduğu ve bu temel üstüne oturtularak geliştirilecek yerel afet yönetim politikalarına ihtiyacı olduğu sonucuna varılmıştır. Bu anlamda öncelikle afeti ilgilen tüm kanunlarda bütünsel yasal değişikler gerekmektedir.