The concept of desire has been central to most recent philosophical debates, invarious forms and styles. I have argued in the present study that, one of themain motivations for this apparent interest in the concept of desire is the resultof the increasing awareness of the shortcomings of those presuppositionsrevolving around an ?autonomous subject?, ?transcendence?, ?representation?,and ?moral subjectivity?. Desire, in this vein, is conceived and put into practiceby the traditional philosophy as one among the other attributes that cannot beconsidered without reference to man. Desire as such is conceived as somethingthat is necessarily controlled and managed by reason. Ethics and politics, interms of these ill-conceived presuppositions, are narratives erected upon thistension that necessarily refers to a self-conscious subject and her subversivedesires.I argue, in this study, for the possibility of imagining other variants of desire,i.e., something other than traditionally established debates, where desire is nolonger conceived in strict reference to human beings. These novel accounts,which I will attempt to uncover, hope, will help us see in what ways desire canbe considered within the concept of pure immanence and the realm post-humanist ethico-politics. Spinoza, Nietzsche and certainly Deleuze and Guattariare on this side. Desire, according to this non-tradition, belongs to immanence.In arguing for the legitimacy of two affirmative notions of desire, namely, that ofimmanent desire and embodied desire, I tried to establish a continuity betweenimmanence (totality of bodies and constant differing) and embodied desire(singular intensities), and by means of which I have drawn attention to theimportance of a new vision of ethics and politics that might work, not throughthe already established form of subjectivities, but through new forms ofindividuation and flow-like encounters of bodies.Keywords: Desire, immanence, embodiment, the subject, representation, ethics,politics, difference.

Arzu kavramı pek çok güncel felsefe çalışmasında, farklı biçim ve biçemlerde,merkezi bir önemde ortaya çıkıyor. Bu çalışmada, sözü edilen bu belirginyönelişin ?özerk özne?, ?aşkınlık?, ?temsil? ve ?ahlaki öznellik? gibi yaygınönkabullerin giderek yetersizliklerinin ortaya çıkışıyla ilgili olduğu savunuluyor.Arzu, geleneksel felsefede, insana referans gösterilmeden düşünülemez diğerunsurlar arasında bir unsur olarak kavranmaktadır. Bu kavranışıyla arzunun ustarafından denetim ve yönetimi zorunlu görülmektedir. Bu varsayımlara yaslananetik ve politika ise, bilinçli özne ile onun yoldan çıkarıcı arzuları arasındakigerilimde açığa çıkan bir anlatıya dönüşmektedir.Ben bu çalışmada arzunun başka varyantlarını imgelemenin olanaklı olduğunusavunuyorum: Uzun zaman once şekillenmiş bu varsayımlardan farklı olarakarzunun zorunlu olarak insana referansla düşünülmediği bir kavrayışâ¦ Açığaçıkarmaya çalıştığım bu yeni bakış açıları, arzuyu salt içkinlik içinde ve post-hümanist bir etik ve politik çerçevede nasıl düşünebileceğimizi göstermeyiamaçlıyorlar. Spinoza, Nietzsche ve elbette Deleuze-Guattari bu tarafta yeralanlar arasında. Bu gelenek-dışı gelenekte arzu düşüncesi içkinlik düzlemineaittir.Bu çerçeve içinde iki farklı olumlayıcı arzu nosyonunun (içkin arzu ve bedenliarzu) meşruiyetini savunurken, bedenlerin bir aradalığı ve sürekli farklılaşmaanlamında içkinlik ile tekil yoğunlukların devinimi anlamında bedenli arzuarasında bir sürekliliğin bulunduğunu temellendirmeye çalıştım. Böylece, bukavrayıştan esinlenecek ve hazır verili sözde öznelliklere değil, yoğunluklar,bireyleşegelme ve bedenlerin akışvari karşılaşmalarına yaslanan yeni bir etik vepolitikanın önemini vurgulmayı amaçladım.Anahtar Sözcükler: Arzu, içkinlik, özne, temsil, etik, politik, farklılık.