The aim of this study was to evaluate the effeciency of adjunct diode laser and %1 chlorhexidine gluconat gel applied submucosal. Fully or partial edentulous patients treated with implant retained overdentures were randomly assigned to test and control groups. In the test group diode laser and in the control group %1 clorhexidine gluconat gel were applied following mechanical debridement of the implant surface. Clinical measurements were recorded at baseline, 3rd, and 6th month after the teatment. Plaque index, gingival index, periimplant probing depth, bleeding on probing and keratinized alveolar mucosa (KAMW) width measurements were done. Evaluations of the implants were done in (a) spilt-mouth design where the periimplant problems were equal in the same jaw and (b) depending on the level of periimplant problem, seperately. Sixty-two patients with 135 implants could be evaluated at the 3rd and 38 patients with 84 implants at the 6th month periods. In split-mouth design, 47 and 31 patients, with 84 and 62 implants analyzed for the 3rd and 6th month, respectively. More than %80 of all implants were defined as perimplant mucositis. Differences in plaque index, gingival index, periimplant probing depth and bleeding on probing scores in both groups were found as statistically significant between baseline and 3rd month as well as between baseline and 6th months. However, the difference in scores between 3rd and 6th months found insignificant. The results were similar both in split-mouth design and when the implants evaluated seperately according to the periimplant problems. However, the difference of mean KAMW was insignificant regardless of time period and design of evaluation. Difference of surface-based periimplant probing depth scores were statistically significant in both groups and in all periods. In conlusion, both diode laser and %1 chlorhexidine gluconat gel could be used succesfully as an adjunct procedure to the mechanical treatment of periimplant diseases without any significant differences within the techniques.

Çalışmamız, mekanik tedaviye ilave olarak kullanılan diode lazer ve %1'lik klorheksidin glukonat jelin etkinliklerinin klinik değerlendirilmesini amaçlamaktadır. Tam veya kısmı dişsiz olan implant üstü hareketli protez kullanan hastalardaki implantlar rastgele test ve kontrol gruplarına ayrıldı. Test grubuna mekanik tedaviye ilave olarak diode lazer, kontrol grubuna ise ilave %1'lik klorheksidin glukonat jel submukozal olarak uygulandı. Tedaviden önce ve tedavi sonrası üçüncü ve altıncı ayda plak indeksi, gingival indeks, periimplant sondalama derinliği, sondlamada kanama ve keratinize alveoler mukoza genişliği (KAMG) ölçümleri alındı. Test ve kontrol gruplarında periimplant problemlerin aynı düzeyde olduğu hastalarda yarım-ağız dizaynda ve tüm implantlar için periimplant problemine göre ayrı ayrı olarak implantlar değerlendirildi. Üçüncü ay kontrolleri tamamlanan 62 hasta, 135 implant ve altıncı ay kontrolleri tamamlanan 38 hasta ve 84 implant analiz edildi. Yarım ağız dizaynda ise 3 ve 6.aylarda sırasıyla 47 ve 31 hasta, 84 ve 62 implant değerlendirildi. Değerlendirilen implantların %80'den fazlası periimplant mukozitis olarak tanımlandı. Plak indeksi, gingival indeks, periimplant sondalama derinliği ve sondalamada kanama skorlarındaki değişimler, test ve kontrol gruplarının her ikisinde de başlangıç ile 3 ve 6. aylar arasında anlamlı bulunurken 3. ve 6. aylar arasındaki fark anlamlı değildi. Hem yarım ağız dizaynda hem de periimplant problemlerine göre implantlar ayrı ayrı değerlendirildiğinde sonuçlar benzerdi. KAMG değerlerinde ise her iki grup içinde yarım ağız dizaynda veya implantların teşhislerine göre dönemler arasında fark yoktu. Yüzey bazında PSD değerlerindeki değişimde her iki grupta da anlamlıydı. Tüm bu veriler her iki metodunda periimplant problemlerde mekanik tedaviye ilave olarak kullanılabileceğini ancak, her iki yönteminde birbirlerine üstünlüğü olmadığı gözlenmiştir.