Triple negative breast cancer is clinically aggressive and response to therapy is lesser then the other subtypes. The aim of this study is to compare the effectiveness of bevacizumab and sorafenib, alone or combined together, in the treatment of triple negative breast cancer.We evaluate the cytotoxic effects of bevacizumab ,concentrating at 50 µg / mL, 100 µg / mL and 200 µg / mL , sorafenib ,concentrating at 1 µM, 10 µM and 100 µM , alone and in combination with each of two, in triple negative breast cancer cell line MDA-MB-231 and estrogen receptor-positive cell line MCF-7. Cytotoxic effect was measured by XTT test using a microplate reader and cytotoxic effects of each groups compared.Absorbance data obtained from the mean and standard error (mean±SEM) specified. ANOVA test used for assessing the significance of the difference between the averages. Tukey's test used as post-hoc test. Kruskal-Wallis test was performed in condition that failing to fulfill the assumptions of parametric tests. P value less than 0.05 was considered statistically significant.In our study, bevacizumab isn?t effective in any concentration on estrogen receptor positive breast cancer cell line MCF-7 but it is detected that dose-dependently increased cytotoxicity seen on triple negative breast cancer cell line MDA-MB-231. Sorafenib is effective on both MCF-7 breast cancer cell line and MDA-MB-231 cell line. Combination of bevacizumab and sorafenib lead to a much stronger cytotoxic effect both on the MCF-7 cell line and MDA-MB-231 cell line than they used alone. In the light of these findings, the use of sorafenib alone and in combination with bevasisumab can be an effective treatment option for breast cancer especially in the subset of triple negative. In order to prove this effect and to understand this mechanism, both preclinical and clinical studies are needed.

Üçlü negatif meme kanseri diğer alt tiplere göre daha agresif seyirli olan ve tedaviye yanıt oranları daha düşük olan bir hastalıktır. Biz çalışmamızda üçlü negatif meme kanseri hücre hattında bevasizumab ve sorafenibin tek başlarına ve kombine kullanımlarında etkinliklerini değerlendirmeyi amaçladık. Bevasizumab ve sorafenibin tek başına ve kombine kullanımlarının sitotoksik etkilerini değerlendirmek amacıyla bevasizumab 50 µg/mL, 100 µg/mL ve 200 µg/mL, sorafenib 1 µM, 10 µM ve 100 µM konsantrasyonlarında üçlü negatif meme kanseri hücre hattı olan MDA-MB-231 ve östrojen reseptörü pozitif hücre hattı olan MCF-7 hücre hatlarında denendi. Sitotoksik etki microplate reader kullanılarak XTT testi ile ölçüldü ve grupların sitotoksik etkileri birbirleriyle karşılaştırıldı.Absorbans olarak elde edilen veriler ortalama ve standart hata (Mean±SEM) olarak ifade edildi. Ortalamalar arasındaki farkın önemliliği değerlendirilirken ANOVA testi, post-hoc test olarak da Tukey testi kullanıldı. Parametrik test varsayımlarının yerine getirilemediği durumlarda ise Kruskal-Wallis testi uygulandı. P değerinin 0.05?den küçük olduğu durumlar istatistiksel olarak anlamlı olarak kabul edildi.Çalışmamızda bevasizumab östrojen reseptörü (ER) pozitif MCF-7 meme kanseri hücre hattında hiçbir konsantrasyonda etkin değildi, üçlü negatif meme kanseri MDA-MB-231 hücre hattında ise doz bağımlı artan sitotoksisite saptandı. Sorafenib hem MCF-7 meme kanseri hücre hattında hem de MDA-MB-231 hücre hattında etkindi. Bevasizumab ve sorafenib kombinasyonu hem MCF-7 hücre hattında hem de MDA-MB-231 hücre hattında tek başlarına gösterdikleri etkiye göre daha güçlü sitotoksik etki ortaya çıkardı.Bu bilgiler ışığında sorafenibin hem tek başına hem de bevasizumab ile beraber kullanımının özellikle meme kanserinde özellikle üçlü negatif meme kanseri alt grubunda etkin bir tedavi seçeneği olabileceği görülmüştür. Bu etkinin kanıtlanması ve mekanizmasının ortaya konması için hem preklinik hem de klinik yeni çalışmalara ihtiyaç vardır.