Nietzschean epistemology involved many subversive elements and, thus, posed a challenge to the Christian epistemology and to other traditional frames of references which appeared after the Enlightenment. With his philosophy Nietzsche problematised many of the traditional givens like the master signifier (God), the other organising principles, and the traditional binary oppositions on which the Western metaphysics was based. He shattered the previous parameters of existence irraparably when he disconnected the individual from his/her illusions by laying bare a decentered universe devoid of any form of meaning, and the result was nihilism in the beginning. Interestingly enough, Nietzschean epistemology also offered ways to overcome this nihilistic stage in an individual?s struggle for a meaningful existence. This thesis is based on the analysis of two plays by Tom Murphy, ?Bailegangaire? and ?The Sanctuary Lamp?, against the background of Nietzschean philosophy and attempts to discover the parallelisms between Murphy?s characters and Nietzschean elements in their search for the essence of existence and their desire for a meaningful life. In the plays, self-realisation of an individual, that is, overcoming nihilism, is mainly achieved by means of art and one?s individual strength, which is characterised by the ability to endure abyss, affirm life as it is, forget and forgive one?s enemies, follow instincts, employ one?s will to power, acquire the power and the position of God in one?s personal zone, and combine destruction and creation. The playwright conveys an individual?s loss of purpose and the inevitable chaos in the aftermath of the death of God and, also, the methods to surmount this nihilistic condition. The study comes to the conclusion that all the above Nietzschean elements build a solid background for Murphy?s drama, where the dramatist draws a picture of systematicity of existence of an individual who struggles to attain meaning.

Nietzsche'nin epistemolojisi daha öncekileri çürütücü pek çok öğe içermektedir, ve bu yüzden Hristiyan epistemolojisi ve Aydınlanma Çağı'ndan sonra ortaya çıkmış olan diğer geleneksel düşünce sistemlerine meydan okumaktadır. Felsefesiyle Nietzsche ana gösteren (Tanrı) gibi geleneksel kabullerin bir çoğunu, diğer düzenleyeci ilkeleri, ve batı metafiziğinin dayandığı geleneksel ikili zıtlıkları sorunsallaştırmıştır. Anlamdan yoksun merkezsizleşmiş evreni çıplak bırakarak bireyi illüzyonlarından kopardığı zaman önceki varoluş parametrelerini tamir edilemez bir şekilde parçalamıştır, ve bütün bunlar başlangıçta bireyi her şeyin anlamsızlaştığı ve sorgulandığı bir süreç olan nihilizme götürmüştür. Ne ilginçtir ki, Nietzsche'nin epistemolojisi bireyin anlamlı bir varoluş çabasında nihilistik aşamayı geçme yolları da sundu. Bu tez, Nietzsche'nin felsefesine göndermeler yaparak Tom Murphy'nin ?Bailegangaire? ve ?Kilise Lambası? oyunlarını irdelemektedir, ve varlığın özünü arama ve anlamlı bir yaşam isteme bağlamında Murphy'nin karakterleri ile Nietzsche'nin felsefi göndermeleri arasındaki benzerlikleri ortaya çıkarmaya çalışmaktadır. Oyunlarda, bireyin kendini gerçekleştirmesi, ki bu onun nihilizmi aşması anlamına gelir, büyük ölçüde sanat ve kişinin bireysel gücü yoluyla başarılır. Bu güç, düzenleyici ilkelerin yokluğunda kargaşaya tahammül etme, hayatı olduğu gibi kabul etme, düşmanlarını unutma ve affetme, içgüdülerine kulak verme, erk istencini harekete geçirme, bireyin kişisel alanında Tanrı'nın gücünü elde edip onun yerine geçme ve, yok etme ve yaratma sürecini birleştirme yeteneğidir. Yazar, amaç yoksunluğunu ve Tanrı'nın ölümünden sonra ortaya çıkan kaçınılmaz kargaşayı ve ayrıca nihilistik durumu aşma yöntemleri sunmaktadır. Bu çalışma, yukarıda belirtilen Nietzsche'ye ait öğelerin Murphy'nin anlama ulaşmaya çabalayan bir bireyin varoluş sistematiğinin resmini çizdiği draması için somut bir zemin oluşturduğu sonucuna varmaktadır.