The administrative discretion is both one of the most significant and disputatious concepts of the administrative law. In brief, the administrative discretion is the authority of the administration to choose whether or not to take action or to realize its choice even when the conditions of the administrative action are met or is the choices that may be made with regard to the decided disposition. Because the administrative discretion cannot be delineated with precise rules, it may contain some risk in terms of the legal security of the individual but besides it may be one of the most important tools of a fair administration if used according to the principles of the rule of law. The administration that enjoys the discretion given to itself according to the rule of law not only may solve the issues properly, but may also materialize the law and bring it to life. In this study, the concept of the administrative discretion has been evaluated in the light of the Council of State decisions. Various aspects of the concept have been discussed and the discretion has been examined in theory and practice. Beside the general or mainstream approach of the judicial perspective, the derogative or contradictory cases were also examined. The issue of how the administrative discretion is considered and how the problems around it are resolved in other public law systems also finds its place in the study.Furthermore, indefinite legal concepts which are apparently interrelated with the administrative discretion but indeed are different have been analyzed in order to understand the similarities and disparities between these two concepts.In this thesis consisting of four sections, a picture the concept of the administrative discretion is drawn as precise as possible by handling it within the theoretical debates and also its repercussions into the practice.

İdare hukukunun en temel konularından biri olan idarenin takdir yetkisi kavramı hem çok önemli hem de çok tartışmalı bir konudur. Takdir yetkisi; özetle, idarenin, söz konusu tasarrufun koşulları gerçekleşmiş olsa bile, o tasarrufu gerçekleştirip gerçekleştirmemekte tercihte bulunabilmesi ya da bulunmayı seçtiği tasarruf dâhilinde yapabileceği seçimlerdir. Takdir yetkisi; önceden kesin kurallarla ortaya konamadığı için birey açısından hukuki güvenlik bakımından risk içerse de öte yandan hukuk devleti ilkelerine uygun kullanılması halinde adil bir idare anlayışının da en önemli araçlarından biri olabilir. Kendisine tanınan takdir yetkisini hukuka uygun olarak kullanan idare, sadece bir sorunu çözmenin ötesinde, hukukun hayata geçmesini de sağlamış olur.Bu çalışmada, idarenin takdir yetkisi, önüne gelen davalar nedeniyle sık sık bu ve bununla bağlantılı kavramları ele alması gereken Yüksek Mahkemenin kararları ışığında değerlendirilmiştir. Kavram, çeşitli boyutlarıyla incelenmeye çalışılırken, olguların teorik bakımdan tartışılmasının yanında, somut olaylarda görünüm biçimi ve yargının bununla bağlantılı meselelere bakış açısı ele alınmaya çalışılmıştır. Yargının konu hakkındaki genel tavrını ortaya koyan kararların yanında, yeri geldikçe, takdir yetkisi hakkındaki çelişkili veya ayrıksı kararlara değinilmesi gereği de duyulmuştur. Ayrıca, takdir yetkisiyle ilişkili olmakla birlikte ondan farklı bir yetki türü olduğu düşünülen ve aralarındaki farklılıkların incelenmesinin, takdir yetkisinin ne olduğu hususunun daha net ortaya konmasını sağlayacağına inanılan belirsiz hukuki kavramlar konusu ele alınmış ve belirsiz kavramların idareye verdiği yetki de analiz edilmiştir.Dört bölümden oluşan bu çalışmada, takdir yetkisi kavramı çevresinde gelişen teorik tartışmalar ve pratiğe yansıyış biçimiyle ele alınıp kavramın mümkün olduğunca açık bir resmi çizilmeye çalışılmıştır.