The present study aims to examine predictive variables that have a significant role to develop prolonged grief disorder on patients with cancer. The study incorporated five primary factors: sociodemographic characteristics, perceived illness, identity centrality, discrimination and stigma and, hopefullness. The hypothesis was that each of the predictive variables would account uniquely for variance in Prolonged Grief symptomology. The sample consisted of 250 outpatients who diagnosed cancer. The data were gathered by Perceived Illness Scale (PIS), Identity Centrality Subscale of Collective self-esteem scale (ICS), Discrimination and Stigma Scale (DISC), State Hope Scale (SHS), Prolonged Grief Disorder Scale (PGD). There is not adequate scale in Turkish literature in order to study about these areas. Thus, the adaptation studies in Turkish culture were done on Identity centrality subscale of Collective self-esteem scale, Discrimination and stigma scale, State hope scale and, Prolonged grief disorder scale. Hierarchical Regression Analysis was conducted to analyze the data. The results provide initial support for utility of the study with Turkish sample of patients for understanding grief responses against cancer illness. Overall, 46% of the variance in patients' self-reported Prolonged Grief symptoms after diagnosis was accounted by the factors. Each of the four primary factors such as perceived illness, identity centrality, discrimination and stigma and hopefullness has a unique contribution the prediction of Prolonged Grief symptomology. Moreover, when Prolonged Grief Disorder score of patients was investigated, it seen that 16.8% of patients have prolonged grief symptoms. The results were discussed within the context of relevant literature. It is believed that findings would contribute to knowledge of clinicians who work with cancer patients as well as be helpful when psychosocial interventions for patients with cancer are planned. The strengths and limitations, as well as implications of the findings were discussed.

Bu çalışmanın amacı, kanser tanısı almış kişilerde, yas belirtilerinin ortaya çıkmasında rol oynayan yordayıcı değişkenlerin incelenmesidir. Bu çalışmada ele alınan değişkenler demografik bilgiler, hastalık algısı, kimlik merkeziyeti, ayrımcılık ve damgalama, durumluk umut düzeyidir. Araştırmanın varsayımı, her bir değişkenin, kanser tanısı sonrasında hastalarda ortaya çıkan uzun süreli yas belirtilerini yordamada anlamlı katkı sağlayacağı yönündedir. Örneklem grubu, kanser tanısı almış, ayaktan tedavi gören 250 hastadan oluşmaktadır. Araştırma verileri, Hastalık algısı ölçeği (HAÖ), Collectif self esteem ölçeğinin kimlik merkeziyeti alt ölçeği (KM), Ayrımcılık ve damgalanma ölçeği (ADÖ), Durumluk umut ölçeği (DUÖ) ve Uzun süreli yas bozukluğu ölçeği (USYB) olmak üzere beş ölçek aracılığı ile toplanmıştır. Araştırmada, hiyerarşik regresyon yöntemi kullanılmıştır. Hastaların, hastalık süresince yaşadıkları uzun süreli yas belirtilerindeki varyansın 46 %'sı çalışmadaki dört temel yordayıcı değişken tarafından açıklanmaktadır. Bu dört temel değişken (Hastalık algısı, Kimlik merkeziyeti, Ayrımcılık ve damgalanma, Umutluk durum), gösterilen sıra ile analize sokulduğunda her biri uzun süreli yas bozukluğu semptomatolojisinin yordanmasına tek başına anlamlı katkıda bulunmaktadır. Ayrıca, analiz sonucunda elde edilen bulgular, kanser tanısı almış kişilerin % 16,8'inde uzun süreli yas belirtilerinin olduğunu göstermektedir.Araştırma sonuçları, tartışma kısmında, ilgili literatür çerçevesinde tartışılmıştır. Elde edilen bulguların, kanserli hastalarla çalışan klinisyenler açısından ve kanser hastalarına yönelik psikososyal müdahaleler planlanırken katkı sağlıyacağına inanılmaktadır. Çalışmanın güçlü yanları, zayıf tarafları ve katkıları tartışılmıştır.