The main aim of the debt enforcement and bankruptcy law, also called compulsory enforcement, is to ensure that the creditor who cannot collect his /her debt receivable gets his/her debt receivable through government forces. Any creditor cannot collect his/her debts by force other than the law. It is exclusively state's authority. The general rule in the debit and credit relationship is the fulfillment of the debits by themselves. When the borrower does not fulfill the debts on its own and on time, the creditor has the opportunity to get it through the executive organs of the government. The creditor who cannot collect the money applies to the executive body; the executive body collects the receivables of the person by applying the provisions of the enforcement and bankruptcy law. While enforcement provisions are applied by the executive bodies are aiming to get the creditor to take the debt receivable, and the executive body it is ensured that the creditor gets the credit, make provision for not to damage the debtor's personal assets and assets. However, in order for the execution proceeding against the debtor to progress rapidly and efficiently, a number of obligations have been imposed on the debtor and the third parties ın order to protect the rights of creditors it is seen that the law imposes certain obligations on borrowers and third persons. In case of the violation of these obligations, a number of penal sanctions are envisaged to the concerned persons in the debt enforcement and bankruptcy law according to the type and form of the violation. These acts arising from the characteristics of the follow-up law and which are subject to criminal sanctions when they are violated are named as doctrine and practice execution crimes. In this study, we will also discuss these acts, which are specially organized in the 16th Article of the Debt Enforcement and Bankruptcy Law no. 2004, and which enforce criminal sanctions, under the name of `executive offenses organized in the Debt Enforcement and Bankruptcy Law`.

Diğer adı cebri icra olan icra ve iflas hukukunun asıl amacı alacağını tahsil edemeyen alacaklının devlet gücü ile alacağına kavuşmasını sağlamaktır. Hukuk yolu dışında, hiçbir alacaklı borcunu zor kullanmak suretiyle tahsil edemez. Münhasıran bu yetki devlete tanınmıştır. Borç alacak ilişkisinde genel kural borçların kendiliğinden yerine getirilmesidir. Borçlunun borcunu kendiliğinden ve zamanında yerine getirmemesi üzerine ise alacaklıya devletin icra organları aracılığıyla alacağını tahsil etme imkânı tanınmıştır. Alacağını tahsil edemeyen alacaklı icra organına başvurur, icra organı İcra ve İflas Kanunu hükümleri uyarınca kişinin alacağını tahsil eder. İcra organları bu hükümleri uygularken alacaklının alacağına kavuşmasını hedefler ayrıca borçlunun da şahıs varlığının ve mal varlığının zarar görmemesine özen gösterir. Bununla birlikte borçluya karşı başlatılan icra takibinin hızlı ve etkin bir şekilde ilerleyebilmesi için borçlunun ve üçüncü şahısların kötü niyetli davranışlarına karşı alacaklının haklarının korunabilmesi amacıyla kanunda borçlulara ve üçüncü kişilere bazı yükümlülükler yüklendiği görülmektedir. İlgililerin bu yükümlülükleri ihlal etmesi durumunda ise ihlalin türü ve şekline göre İcra ve İflas Yasasında birtakım cezai yaptırımlar öngörülmüştür. Takip hukukunun özelliklerinden kaynaklanan ve ihlal edildiğinde cezai yaptırıma bağlanan bu fiiller öğreti ve uygulama icra suçları olarak adlandırılmıştır. Biz de bu çalışmamızda 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 16. babında özel olarak düzenlenen ve cezai yaptırım öngören bu fiilleri `İcra ve İflas Kanununda Düzenlenen İcra Suçları` adı altında ele alacağız.