Radiotherapy planning of prosthetics patients has various difficulties for health physicists and oncologists. The doseage change caused by the prosthesis depends on particularly the properties of the prosthesis material, the radiation type and its energy. If the change is known, the treatment plan can be managed with fewer mistakes. In this thesis, the effect on dose distribution of the titanium alloy (Ti-6Al-4V) and 361L stainless steel, which are common biomaterial, were statistically investigated using 6 MV and 18 MV X-rays. Thus, it is aimed to provide supplementary information in radiotherapy planning, especially for the thorax region. It is seen that there is a reduction of about 20% in the radiation dose that occurs immediately behind stainless steel and titanium alloy materials when 6 MV X-rays are used; an increase of 3% when using 18 MV X-rays, and a decrease of back scattering with increasing energy. In Percentage Depth Dose studies, it is seen that biomaterials used in 6 MV X-rays caused a decrease of ~ 23% in dose independently and an increase of ~ 5-30% in dose depending on depth at 18 MV. In the studies of Percentage Depth Dose and Dose Profiles, scattering parameters were found to be ~ 23% higher in the stainless steel and Ti-alloy than in the water.

Protezli hastaların radyoterapi planlaması sağlık fizikçisi ve onkologlar için çeşitli zorluklara sahiptir. Protezin neden olduğu doz değişimi özellikle protezin yapıldığı malzemenin özelliklerine, radyasyon çeşidine ve enerjisine bağlıdır. Bu değişimin bilinmesi, tedavi planının daha az hata ile yönetilmesini sağlar. Bu tez çalışmasında sık kullanılan biyomalzemelerden olan titanyum alaşımı (Ti-6Al-4V) ve 361L paslanmaz çeliğin doz dağılımına etkisi 6 MV ve 18 MV enerjili X-ışınları kullanılarak istatistiki olarak incelenmiştir. Böylece, özellikle toraks bölgesi için uygulanan radyoterapi planlamasında yardımcı bilgi sağlaması amaçlanmıştır. 6 MV enerjili X-ışınları kullanıldığında paslanmaz çelik ve titanyum alaşımı malzemelerin hemen arkasında oluşan radyasyon dozunda yaklaşık %20'lik bir azalma; 18 MV enerjili X-ışınları kullanıldığında ise %3'lük bir artış gözlenmiştir ve enerji arttıkça geri saçılmanın azaldığı görülmüştür. Yüzde Derin Doz çalışmasında, 6 MV'de kullanılan biyomalzemelerin derinlikten bağımsız olarak dozda ~%23'lük bir azalmaya, 18 MV'de ise derinliğe bağlı olarak dozda ~%5-30 arasında bir artışa sebep olduğu görülmüştür. Yüzde Derin Doz ve Doz Profillerinin incelenmesinde, saçılma parametrelerinin suya göre paslanmaz çelik ve Ti-alaşımında ~%23 daha fazla olduğu görülmüştür.