The study deals with case markers which are deeply important in the learning and teaching foreign languages.Turkish which belongs to Ural- Altaic Language Family and Urdu which belongs to Indo – Arian Language Family have been analyzed terms of the structure of case markers.Case in Urdu is marked by particles ( clitics) which follow noun phrase.Some nouns in Urdu have a different morphological form when they are marked by a case clitic than they are not.Objects and subjects that we have analyzed can be sometimes marked with a case ( نے for subjects and کو for objects) .Compared to Turkish, Urdu is a challenging language because of the Perso- Arabic script and its morphological system having inherent grammatical forms and vocabulary of Arabic, Persian. Nouns are inflected for number and case and have an inherent gender that could be either feminine or masculine in Urdu language while Turkish has not. Turkish verbs are complex when compared to the other word classes such as nouns and adjectives. Turkish verb inflects for tense, mood, person but Urdu verb inflects for tense, mood, gender and number. In the first chapter, the morphological structures are examined in terms of similarities and differences of Turkish and Urdu languages. In the second chapter case markers have been examined to emphasize the meanings they attribute to the verbs.

Bu çalışma, yabancı bir dilin öğrenilmesi ve öğretilmesi sürecinde önemli rol oynayan durum ekleri üzerinde durmuştur. Ural- Altay dil ailesine mensup Türkçe ile Hint – Avrupa dil ailesinden olan Urdu diline ait durum ekleri, yapıları açısından araştırılmıştır. Urdu dilinde durum, ad öbekleriyle birlikte kullanılan eklerle yapılır. Bazen isimler durum eki aldıklarında ve almadıklarında farklı biçimbilimsel yapıda görünürler. Urdu dilinde nesne ve özne kimi zaman durum eki alırken kimi zaman da almaz (özne için نے ve nesne için کو ). Türkçe ile karşılaştırdığımız zaman Urdu dilinin Arap alfabesiyle yazılması, biçimbilimsel yapısında Arapça ve Farsçadan gelen dilbilgisi kuralları ve kelimeleri barındırması dil öğrenimini zorlaştırmıştır. İsimler sayı ve duruma göre biçimsel değişime uğrar ve Türkçe isimlerde olmayan eril –dişil kavramı,Urdu dilinde isimlerin özünde vardır. Türkçe eylem sınıfı, isim ve sıfat cümle yapılarına göre oldukça karmaşık bir yapıya sahiptir. Türkçede eylemler, zaman, kip ve kişiye göre uyuma girerken, Urdu dilinde zaman, kip, cinsiyet ve sayıya göre uyuma girer. Birinci bölümde Türkçe ve Urdu dilinin morfolojik yapısındaki benzerlik ve farklılık ele alınmıştır. İkinci bölümde ise durum eklerinin eylem üzerinde yarattığı etki üzerinde durulmuştur.