The current study mainly aims to clarify parental roles in students' math anxiety and performance. The relationship between anxiety and achievement has been widely studied and negative correlation was found (Hembree, 1990; Erktin et al, 2006; Devine et al., 2012). Identifying patterns of interaction between anxiety and performance along with parental involvement is at the focus. Parent-child relationship concerning anxiety was hypothesized to be grounded by control-value theory, dealing with roles of control and value appraisals in achievement emotions (Pekrun, 2006). The study was structurally planned in two phases. The first phase comprised of data collection from 335 students and their parents on measures of math anxiety, students' performance, parental involvement, subjective appraisals. The results indicated that both students' and parents' anxiety was negatively correlated with students' achievement. Students' and parents' anxiety was found to be positively correlated. Regression analysis showed that 36% of the variance in achievement can be explained by students' anxiety and their subjective control. 48% of the variance in students' anxiety can be predicted by parents' anxiety, control appraisals of both and achievement. In the second phase, 12 of the most anxious children and their parents were interviewed. Analysis of the interviews showed that parent-child contact concerning math anxiety, as an academic emotion, can be explained by control-value theory. Parental expectations and overvaluing were emerged as prominent contributors of anxiety induced by parents. The results were discussed in terms of justifying the development of clues to teachers about promoting parental involvement, aiming at increased students' learning.

Bu çalışmanın esas amacı, velilerin matematiğe ilişkin duygu ve düşüncelerinin, çocukların matematik kaygı ve performansları üzerindeki rolünü incelemektir. Kaygı – başarı ilişkisi geçmiş çalışmalara sıklıkla konu olmuştur (Hembree, 1990; Erktin et al,, 2006; Devine et al., 2012). Matematik kaygısı bağlamında, veli-öğrenci etkileşimi ve bu ilişkinin arka planında gerçekleşen dinamiğini ortaya çıkarmak, bu çalışmanın asıl odağını oluşturmaktadır. Veli-öğrenci etkileşimini açıklamak amacıyla, teorik çerçeve olarak Pekrun' un (2006) kontrol–değer kuramı belirlenmiştir. Çalışma, iki ana evre olarak planlanmıştır. Birinci aşama, 335 öğrenci ve velilerinden ölçekler aracılığıyla matematik kaygısı, matematik başarısı, veli katılımı ve öznel değerledirme değişkenlerine ilişkin nicel verilerin toplandığı süreçtir. Nicel analizler sonucu, öğrencilerin matematik kaygı puanlarının, başarılarıyla negatif, veli kaygısıyla ise pozitif korelasyona sahip olduğu görülmüştür. Öğrenci ve veli kaygıları arasında pozitif bir korelasyon saptanmıştır. Regresyon analizinde, başarıdaki varyansın %36' lık kısmının, öğrencilerin kaygı ve öznel kontrolü ile açıklanabileceği görülmüştür. Öğrenci kaygısındaki varyansın %48'i ise, veli kaygısı, başarı, veli ve öğrenci kontrolü ile tahmin edilebileceği bulunmuştur. İkinci aşamada ise, bir önceki aşamada toplanan verilerden aracılığıyla belirlenen en kaygılı 12 öğrenci ve velileriyle eşzamanlı görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Nitel değerlendirmeler sonucunda ise, veli-öğrenci etkileşiminin, çalışmanın teorik tabanını oluşturan kuram ile açıklanabileceği gözlenmiştir. Görüşmelerede, veli beklentisi ve aşırı değer verme, velilerin çocuklarda kaygı oluşturabileceği durumlar olarak öne çıkmıştır. Matematik kaygısını bir akademik duygu olarak ele alan ve bireylerin öznel değerlendirmeleri bağlamında akademik duygu oluşumunu inceleyen kontrol-değer kuramı çerçevesinde bulgular detaylı bir biçimde tartışılmıştır. Elde edilen veriler çerçevesinde, öğretmenler aracılığıyla velilerin matematik kaygılarını azaltmaya ve veli katlılımı konusunda bilinçlendirilmeye yönelik müdahale ve önlemler alınması önerilmektedir.