This study was an attempt to investigate the problem behavior outcomes of children who are currently under the care of social services and raised in different care types. The problem behavior among children was investigated under three factors, namely, social competence, externalization and internalization problems. The temperamental characteristics of children that are anger frustration, inhibitory control, perceptual sensitivity, and soothability were also examined. A total of 185 children between the ages of 36 to 60 months old were selected from institutions, care villages, group homes, foster care and low SES biological family groups. Children who were under protection in one of the above mentioned care types were selected from different cities in Turkey, namely, Adana, Afyon, Ankara, Denizli, İstanbul, İzmir, Kocaeli, Konya, and Karaman. Turkish versions of Children's behavior questionnaire (CBQ), Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), Social Competence and Behavior Evaluation Form (SCBE) were administered to the caregivers, foster mothers or the biological mothers of the children in order to assess the temperament and problem behavior outcomes. In order to test the hypothesis that children who are reared in home-based care and having low reactivity would show less behavioral problems than other group of children, Multiple hierarchical regression analysis was conducted controlling for the age, sex, total duration of time in care, age of placement, length of stay in the current institution, and reason for protection. The results suggested that children in foster care had less internalization problems than children reared in group home, and more social competence than care village group of children. Furthermore, temperamental characteristics significantly moderated the child outcomes for internalization, externalization and social competence.

Bu araştırma ile, devlet koruması altında olan ve farklı bakım türlerinde yetiştirilen çocukların problem davranışlarını incelenmesi hedeflenmiştir. Çocuklarda görülen problem davranışlar sosyal yetkinlik, içselleştirme, ve dışsallaştırma problemleri olmak üzere üç farklı değişken altında incelenmiştir. Çocukların mizaç özellikleri ise kızgınlık/düşkırıklığı, azalan tepki/sakinleşme, engelleme denetimi ve algısal hassasiyet açısından değerlendirilmiştir. Yaşları 36 ve 60 ay arasında değişen ve yuva, sevgi evi, çocuk evi, koruyucu ailede bakım altında olan ve düşük sosyo-ekonomik düzeyde bulunan biyolojik aileleri yanında kalan toplam 185 çocuk katılımcı olarak seçilmişlerdir. Adı geçen bakım türlerinde yetiştirilmekte olan bu çocuklar Adana, Afyon, Ankara, Denizli, İstanbul, İzmir, Kocaeli, Konya, Karaman illerinden seçilmişlerdir. Çocukların mizaç ve problem davranış değişkenlerini ölçümlemek amacıyla, Çocuk Davranış Ölçeği (ÇDA), Güçler ve Güçlükler Anketi (GGA), Sosyal Yetkinlik ve Davranış Değerlendirme Formu (SYDD) ölçeklerinin Türkçe adaptasyonları, bakım personelleri, koruyucu anne ve biyolojik annelere uygulanmıştır. Ev tipi bakım altında ve tepkisellik düzeyi düşük olan çocukların, diğer bakım türlerinde yetişen çocuklara oranla daha az problem davranışlar göstereceği hipotezini test etmek için, yaş, cinsiyet, kurum bakımında kalış süresi, değiştirilen kurum sayısı, korunma altına alınma nedenleri gibi değişkenler kontrol edilerek hiyerarşik çoklu regresyon analizi uygulanmıştır. Araştırma sonuçlarına göre, koruyucu aile bakımındaki çocuklar, çocuk evinde kalmakta olan çocuklardan daha az içselleştirme problemleri yaşamakta olup, sevgi evinde kalan çocuklara göre ise daha fazla sosyal yetkinliğe sahiptirler. Ayrıca mizacın aracı değişken olarak bakım çeşitleri ve çocukların sosyal yetkinlik, içselleştirme ve dışsallaştırma problemleri arasında yordayıcı rolü, anlamlı olarak bulgulanmıştır. Tüm bu bulgular, çalışmanın katkıları ve eksiklikleri literatür kapsamında tartışılmıştır.