Much as narratives are an essential part of human life, the scholarly research on narratives under the branch of narratology is quite recent. Particularly the Russian formalism and French structuralism played a vital role in the development of classical narratology within the theoretical framework. However, classical narratology studied narratives mainly in the novels and evaded including the genre of drama in its scope. Flourishing in the 1980s, postclassical narratology has been critical of this omission and paved the way for scholarly studies extending the scope of narratology to other media and genres.In the light of the theoretical works that postclassical narratology produced in relation to drama, this thesis intends to apply narratology to feminist drama. Feminist narratology, a recent branch of postclassical narratology, has restricted its scope primarily to novels and considerably neglected the narrative voice in feminist drama. Yet, drama can convey the narrator-narratee relationships among women characters through the dialogues in the story world. More importantly, a playscript does have an agent conveying the story with certain techniques even though this is not seen as overtly as in novels. In feminist plays, this (often invisible) agent may use various narrative techniques to attract attention to gender-related problems. Witin this content, this thesis discusses the intradiegetic and extradiegetic narrative techniques in the plays of Adrienne Kennedy, Caryl Churchill and Sarah Kane, which problematize the issue of gender and womanhood.

Öykü anlatımının insan hayatında önemli bir yeri olmasına karşın, bu eylemin anlatıbilim adı altında incelenmesi oldukça yeni olmuştur. Özellikle Rus biçimciliği ve Fransız yapısalcılığı akımları klasik anlatıbiliminin teori kuramları çerçevesinde ele alınmasına büyük katkı sağlamıştır. Bununla birlikte klasik anlatıbilim anlatıyı roman bağlamında ele almış; dramayı anlatı kapsamında incelemekten kaçınmıştır. 1980'lerde ortaya çıkan klasik sonrası anlatıbilim bu sorunu ele alıp eleştirmekte, aynı zamanda anlatıbilimin kapsamını geliştirmeye yönelik çalışmaların kapısını açmaktadır.Klasik sonrası anlatıbilimin drama üzerine ortaya attığı kuramlar ışığında bu tez, anlatıbilimi feminist dramaya uygulamayı amaçlamaktadır. Çalışma alanını yalnızca feminist romanlarla sınırlayan ve klasik sonrası anlatıbilimin oldukça yeni bir kolu olan feminist anlatıbilim, dramadaki kadın anlatıcı kavramını göz ardı etmektedir. Hâlbuki drama, kadın karakterlerin öykü içindeki diyaloglarıyla anlatıcı-dinleyici ilişkisini okuyuculara farklı açılardan aktarabilir. Daha da önemlisi drama metni, roman türünde olduğu gibi açıkça görülmese de, öyküyü belirli tekniklerle okuyucuya aktaran bir özneye sahiptir. Feminist oyunlarda bu (çoğunlukla gizli olan) özne, kadın ve cinsiyet sorunlarına dikkat çekmek amacıyla çeşitli anlatım teknikleri kullabilir. Bu noktada bu tez, öykü içi ve öykü dışı anlatım teknikleriyle cinsiyet ve kadınlık kavramlarını sorunsallaştıran Adrienne Kennedy, Caryl Churchill ve Sarah Kane' in oyunlarını inceleyecektir.