HEGEL’İN TİNİN FENOMENOLOJİSİ İLE  WITTGENSTEIN’IN TRACTATUS’UNDA  DÜNYANIN APRİORİ DİLSELLİĞİ SORUNU

Eren RIZVANOĞLU

Makale detayları

HEGEL’İN TİNİN FENOMENOLOJİSİ İLE WITTGENSTEIN’IN TRACTATUS’UNDA DÜNYANIN APRİORİ DİLSELLİĞİ SORUNU

Yazarlar:

Eren RIZVANOĞLU

Yayıncı:

Hamdi BRAVO

Dergi:

FLSF Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi 2018 Issue 25, pp.449-468

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

3/2018

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000437320

eISSN:

2618-5784

Özet:

 

hinkers from separate fields have focused. Until recently, philosophers have  avoided to focus on this subject. For that reason, language has been usually  comprehended as a mean of transferring thoughts and the language having lesser  difficulties in communicating thouhts has been stated to be the most efficient one. Infact,  the recent statement of the philosophical thinking is that language is also shaping the  way we think. Many thinkers have implied that statement before, yet none of them  discussed it in detail. Although Hegel has used the language in such position in his  masterpiece Phenomenologyof Spirit, he has switched from this position to stating the  structure of the language prioritizing the whole experience as he was discussing the  ways how language generalizes the singular structure of the experience. On the other  hand, for Wittgenstein who has discussed this position directly, the language is the  inevitable boundary of every experience. In this paper, regarding the topics from Hegel’s  Phenomenology of Spirit and Wittgenstein’s Tractatus, the notion, which is every  philosophical idea exceeding he experience naturally is linguistic in apriori form, is put  on discussion.

 

Düşünce ile dil ilişkisi birbirinden çok farklı alanlardan düşünürlerin üstünde  düşündüğü zorlu bir konudur. Yakın zamana kadar ise filozoflar bu soruna tam  eğilmekten kaçınmışlardır. Bu nedenle felsefe tarihi içerisinde dil genellikle düşünceyi  aktarmanın bir aracı olarak görülmüş, bu anlamda düşünceleri en sorunsuz biçimde  aktaran dilin en az sorunu olan dil olduğu düşünülmüştür. Oysa felsefi düşüncenin  ulaştığı yeni yargılardan biri, dilin düşüncemizi belirlediğidir. Bu yargıya varmadan çok  önce de birçok düşünür bu savı dolaylı olarak dillendirmiş ama asla tam olarak ifade  etmemiştir. Nitekim Hegel başyapıtı Tinin Fenomenolojisi’nde dili böylesi bir konumda  kullanmış olmasına rağmen, dilin deneyimin tekil yapısını nasıl genellediği konusunu ele  alırken bu konumdan uzaklaşıp dilin tüm deneyimi önceleyen yapısını ele almıştır. Bu  konumu doğrudan sorun edinen Wittgenstein içinse dil her deneyimin kaçınılmaz  sınırıdır. Bu yazıda Hegel’in Tinin Fenomenolojisi’nde ve Wittgenstein’ın Tractatus’unda  içerilen düşüncelerden hareketle, doğası gereği deneyimi aşan her felsefi düşüncenin  apriori bir yapıda dilsel olduğu fikri ortaya konulacaktır.

Makale detayları

HEGEL’İN TİNİN FENOMENOLOJİSİ İLE WITTGENSTEIN’IN TRACTATUS’UNDA DÜNYANIN APRİORİ DİLSELLİĞİ SORUNU

Yazarlar: Eren RIZVANOĞLU

Yayıncı: Hamdi BRAVO

Dergi: FLSF Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi 2018 Issue 25, pp.449-468

Belge Tipi: Makale

Yayın Tarihi: 3/2018

Belge Dili: Türkçe

Document ID (Org No.): 2000437320

eISSN: 2618-5784

Sayı

Yazarlar:

Eren RIZVANOĞLU

Yayıncı:

Hamdi BRAVO

Dergi:

FLSF Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi 2018 Issue 25, pp.449-468

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

3/2018

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000437320

eISSN:

2618-5784