KLASİK TÜRK ŞİİRİNDE BİR MOTİF OLARAK “ÖLÜM SONRASI AŞK”

Savaşkan Cem BAHADIR

Makale detayları

KLASİK TÜRK ŞİİRİNDE BİR MOTİF OLARAK “ÖLÜM SONRASI AŞK”

Yazarlar:

Savaşkan Cem BAHADIR

Yayıncı:

Akademisyenler Birliği Derneği

Dergi:

The Journal of Turkish Social Research 2013 Vol.172 Issue 172, pp.273-294

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

1/2013

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000714749

Sıklık:

Üç Yıllık

pISSN:

1301-370X

Özet:

 

“Love” is the most repeated and main subject of Turkish classical literature.  Love mentioned in the most of classical work as a topic. Sometimes love used in  sufistic meaning and sometimes it is used with real meaning. In both meaning, love  is a notion which has no beginnig and no end and the poets used love in their poems  accoring this idea. Love has two irreplaceable characters. One of these character is  “lover” and the other is “darling/ beloved”. These two charecters are in love with the limit of Turkish classiccal literature. This love is include suffer because of  separation of beloved, although this stuation lover is happy anyhow. When we  regard the classiccal work we noticed that love is not limited with lover’s life time.  In the poems we discover that lover’s “feeling” is continue after death. Lover is  trying to tell the feeling to his beloved from underground. Lover expects loyalty  like he is alive from his beloved even he is in grave. He try to tell his stuation with his grave’s grass and he try to keep eye on her underground. In this study we try to explain with example couplets that how lover’s love goes on after his death and how to show his love in different ways.

 

Klâsik Türk şiirinin temel ve devamlı tekrar edilen konularından biri  “aşk”tır. Aşk, hemen hemen bütün klâsik eserlerde bir şekilde kendine yer bulmuştur.  Aşk sözü edilen eserlerde bazen tasavvufî bazen gerçek anlamıyla kullanılmıştır.  “Aşk” her iki anlam dairesinde kullanılsa bile başlangıcı ve sonu olmayan bir  kavram olarak değerlendirilmiş ve şairler tarafından bu düşünceye uygun bir şekilde  kullanılmıştır. Aşkın vazgeçilmez iki karakteri vardır. Bu karakterlerden ilki  “âşık” ikincisi ise “sevgili/mâşuk”tur. Bu iki karakter Klâsik Edebiyatın çizmiş  olduğu sınırlar çerçevesinde, çoğunlukla ayrılıktan doğan acı, sıkıntı, kederin yoğun  bir şekilde yaşandığı ve âşığın içinde bulunulan bu durumdan bir şekilde mutlu  olduğu bir aşk motifi içinde şiirlerde kendilerine yer bulur. Klâsik eserlere dikkatli  bir gözle bakıldığında sözü edilen aşk motifinin sadece âşığın hayatı ile sınırlı olmadığı  görülür. Şiirlerden, âşığın öldükten sonra bile sevgilisine karşı olan duygularının  devam ettiği anlaşılır. Âşık öldükten sonra sevgilisine karşı hissettiği aşkı  yerin altında bile anlatmaya çalışmaktadır. Âşık, mezarında da, hayattayken olduğu  gibi sevgilisinden vefâ bekler. Sevgilisine, mezarının üzerinde biten otlar aracılığıyla  içinde bulunduğu durumu anlatmaya çalışır. Mezarının etrafında biten nergis  çiçekleriyle sevgilisine göz kulak olmak ister. Bu çalışmada, âşık ile mâşuk arasında  varolan aşkın, âşığın ölümünden sonra da devam ettiği ve âşığın, sevgilisine  öldükten sonra bile çeşitli şekillerde bu aşkı göstermeye çalıştığı beyitler ışığında  izah edilmeye çalışılacaktır.

Makale detayları

KLASİK TÜRK ŞİİRİNDE BİR MOTİF OLARAK “ÖLÜM SONRASI AŞK”

Yazarlar: Savaşkan Cem BAHADIR

Yayıncı: Akademisyenler Birliği Derneği

Dergi: The Journal of Turkish Social Research 2013 Vol.172 Issue 172, pp.273-294

Belge Tipi: Makale

Yayın Tarihi: 1/2013

Belge Dili: Türkçe

Document ID (Org No.): 2000714749

Sıklık: Üç Yıllık

pISSN: 1301-370X

Sayı

Yazarlar:

Savaşkan Cem BAHADIR

Yayıncı:

Akademisyenler Birliği Derneği

Dergi:

The Journal of Turkish Social Research 2013 Vol.172 Issue 172, pp.273-294

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

1/2013

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000714749

Sıklık:

Üç Yıllık

pISSN:

1301-370X