MÂTÜRÎDÎ’NİN DÜŞÜNCESİNDE EMRİ Bİ’L-MA’RÛF  VE NEHYİ ANİ’L-MÜNKER’İN ANLAŞILMA ŞEKLİ

Mehmet TAŞDELEN

Makale detayları

MÂTÜRÎDÎ’NİN DÜŞÜNCESİNDE EMRİ Bİ’L-MA’RÛF VE NEHYİ ANİ’L-MÜNKER’İN ANLAŞILMA ŞEKLİ

Yazarlar:

Mehmet TAŞDELEN

Yayıncı:

Adıyaman University

Dergi:

İslami İlimler Araştırmaları Dergisi 2017 Issue 2, pp.75-98

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

8/2007

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000506245

Sıklık:

İki Yıllık

pISSN:

2587-1757

Özet:

 

In this work, we have tried to examine how amr bil maroof wa nahi ‘anil munkar   enjoining good and forbidding wrong  are handled by Imam Abu Mansur alMâturidi.  Maroof includes all kinds of goodness, and munkar includes all kinds of evil.  Encouraging the processing of goodness and obstruction of evil has always  been an important principle in the history of Islamic thought.  For the first time, it is seen that Kharijites is the one who interprets this principle  in terms of sectarian meaning. In doing so, they used the hard and rigid method  of their general methods here, and they led to unprecedented consequences.  Mu’tazila also counted this principle among its five principals. Although not  as much as the Kharijites, Mu’tazila sometimes took a hard line in the implementation of this principle and applied it in the political arena, especially in the  period of the Mihna, by using violence.  Imam Mâturîdî tried to interpret the principle with a method that reason is dominated by reason. We can say that when he has enjoined good and forbidden  wrong, he has adopted a method that is soft, embracing, inclusive, merciful-oriented and fit for human nature, and he thought that this doctrine must be applied  to these principles. Today we can express the constructive role of Mâturîdî’s  thoughts in the face of the Kharijites minded entities in particular.

 

Bu çalışmamızda, emri bi’l-ma’rûf ve nehyi ani’l-münkerin İmam Ebû Mansur  Mâtürîdî tarafından nasıl ele alındığı irdelenmeye çalışıldı.  Ma’rûf, her türlü iyiliği, münker ise her türlü kötülüğü kapsamaktadır. İyiliğin  işlenmesini teşvik ve kötülüğün de engellenmesi, İslâm düşünce tarihinde her  zaman üzerinde önemle durulan bir ilke olmuştur.  Bu ilkeyi ilk defa mezhebî anlamda yorumlayanlar Hâricîler olmuştur. Onlar  bunu yaparken genel metodları olan sert ve katı yöntemi burada da kullanmış  ve hiç tasvip edilmeyen neticelere sebep olmuşlardır. Mu’tezile de bu ilkeyi aslî beş prensibi arasında saymıştır. Her ne kadar Hâricîler kadar olmasa  da Mu’tezilnin de bu ilkenin uygulanmasında özellikle siyasî alanda Mihne  dönemi’nde olduğu gibi şiddet kullanarak uygulamıştır.  İmam Mâtürîdî bu ilkeyi akl-ı selîmin hâkim olduğu bir metodla yorumlamaya gayret etmiştir. Onun hem iyiliği emrederken, hem kötülüğü nehyederken  yumuşak, kucaklayıcı, kapsayıcı, merhamet eksenli ve insan fıtratına uygun  olacak bir metodu benimsediğini ve ilkenin bu prensipler doğrultusunda uygulanması gerektiği düşüncesinde olduğunu söylemek mümkündür. Günümüzde  Mâtürîdî’nin düşüncelerinin özellikle Hâricî zihniyetli oluşumlar karşısında  yapıcı bir rolünün olacağını ifade edebiliriz.

Makale detayları

MÂTÜRÎDÎ’NİN DÜŞÜNCESİNDE EMRİ Bİ’L-MA’RÛF VE NEHYİ ANİ’L-MÜNKER’İN ANLAŞILMA ŞEKLİ

Yazarlar: Mehmet TAŞDELEN

Yayıncı: Adıyaman University

Dergi: İslami İlimler Araştırmaları Dergisi 2017 Issue 2, pp.75-98

Belge Tipi: Makale

Yayın Tarihi: 8/2007

Belge Dili: Türkçe

Document ID (Org No.): 2000506245

Sıklık: İki Yıllık

pISSN: 2587-1757

Sayı

Yazarlar:

Mehmet TAŞDELEN

Yayıncı:

Adıyaman University

Dergi:

İslami İlimler Araştırmaları Dergisi 2017 Issue 2, pp.75-98

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

8/2007

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000506245

Sıklık:

İki Yıllık

pISSN:

2587-1757