TÜRK COĞRAFYACILIĞINDA DÖRT GELENEK: AMPİRİK BİR ANALİZ

ERDEM BEKAROĞLU; NURİ YAVAN

Makale detayları

TÜRK COĞRAFYACILIĞINDA DÖRT GELENEK: AMPİRİK BİR ANALİZ

Yazarlar:

ERDEM BEKAROĞLU | NURİ YAVAN

Yayıncı:

Marmara University

Ana Başlıklar:

Coğrafya ve seyahat

Dergi:

Marmara Geographical Review 2018 Issue 37, pp.79-93

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

1/2018

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000748932

Sıklık:

Üç Yıllık

eISSN:

2630-6336

Anahtar kelimeler:

Özet:

 

In this study, the four traditions of geography whose conceptual framework was for the first time drawn by William Pattison in 1964, empirically analyzed in the context of modern Turkish geography to have a better understanding of development of the discipline in Turkey. For this purpose, Ph.D. thesis written by geographers from 1943 to 2016 have been classified and then analyzed according to the traditions they belong to. Results show that the area studies (regional) tradition constitutes the most dominant form of disciplinary practice, followed by the earth-science and the spatial traditions. The man-land tradition is characterized by the weakest practice in Turkish geography historically. However, such a pattern shows periodical changes. While in the first period between 1943-1989 the earth-science tradition was the leading one, in the second period between 1990-2016 the area studies (regional) tradition became the dominant form of scientific practice in the discipline. This pattern reveals that the dominance of the earth-science tradition and the leading universities in the pre-1990 period of Turkish geography were replaced by the dominance of the regional tradition and peripheral universities after 1990s. In this respect, the study concludes that the contemporary composition of Turkish geography is characterized by a pattern in which traditional geographical practices and contemporary geographical practices have a sort of symbiosis.

 


Bu çalışmada, ilk defa Amerikan coğrafyacı William Pattison
tarafından 1964 yılında kavramsal çerçevesi çizilen coğrafyanın dört geleneği,
Türk coğrafyacılığının tarihsel gelişiminin daha iyi bir anlayışının elde
edilmesi amacıyla disiplin özelinde incelenmiştir. Bu amaçla, Türk
coğrafyacıları tarafından 1943-2016 yılları arasında üretilen doktora tezleri
ait oldukları coğrafi geleneğe göre sınıflandırılarak analiz edilmiştir.
Çalışmanın bulguları, tüm periyot dikkate alındığında, en baskın pratiğin
bölgesel geleneğe ait olduğunu; bunu yerbilimi geleneği ile mekansal geleneğin
izlediğini ortaya koymaktadır. Türk coğrafyacılığında tarihsel olarak en zayıf
pratik ise insan-çevre geleneğine aittir. Dört geleneğin Türk coğrafyacılığındaki
örüntüsü, 1943-1989 yılları arasında yerbilimi geleneğinin; 1990-2016 yılları
arasında ise bölgesel geleneğin baskınlığıyla karakterize olmaktadır. Coğrafi
geleneklerin Türk coğrafyacılığı özelindeki bu kompozisyonu, 1990 öncesi
dönemdeki yerbilimi geleneğinin ve merkez üniversitelerin egemenliğinin, 1990
sonrasında bölgesel gelenek ve çevre üniversitelerin egemenliğiyle yer
değiştirdiğini; bu bakımdan, Türk coğrafyacılığının güncel kompozisyonunun
geleneksel coğrafya pratikleri ile çağdaş coğrafya pratiklerinin birlikte, yan
yana yaşadığı bir örüntüyle karakterize olduğunu göstermektedir.Bu çalışmada, ilk defa Amerikan coğrafyacı William Pattison
tarafından 1964 yılında kavramsal çerçevesi çizilen coğrafyanın dört geleneği,
Türk coğrafyacılığının tarihsel gelişiminin daha iyi bir anlayışının elde
edilmesi amacıyla disiplin özelinde incelenmiştir. Bu amaçla, Türk
coğrafyacıları tarafından 1943-2016 yılları arasında üretilen doktora tezleri
ait oldukları coğrafi geleneğe göre sınıflandırılarak analiz edilmiştir.
Çalışmanın bulguları, tüm periyot dikkate alındığında, en baskın pratiğin
bölgesel geleneğe ait olduğunu; bunu yerbilimi geleneği ile mekansal geleneğin
izlediğini ortaya koymaktadır. Türk coğrafyacılığında tarihsel olarak en zayıf
pratik ise insan-çevre geleneğine aittir. Dört geleneğin Türk coğrafyacılığındaki
örüntüsü, 1943-1989 yılları arasında yerbilimi geleneğinin; 1990-2016 yılları
arasında ise bölgesel geleneğin baskınlığıyla karakterize olmaktadır. Coğrafi
geleneklerin Türk coğrafyacılığı özelindeki bu kompozisyonu, 1990 öncesi
dönemdeki yerbilimi geleneğinin ve merkez üniversitelerin egemenliğinin, 1990
sonrasında bölgesel gelenek ve çevre üniversitelerin egemenliğiyle yer
değiştirdiğini; bu bakımdan, Türk coğrafyacılığının güncel kompozisyonunun
geleneksel coğrafya pratikleri ile çağdaş coğrafya pratiklerinin birlikte, yan
yana yaşadığı bir örüntüyle karakterize olduğunu göstermektedir.


.

Makale detayları

TÜRK COĞRAFYACILIĞINDA DÖRT GELENEK: AMPİRİK BİR ANALİZ

Yazarlar:

ERDEM BEKAROĞLU | NURİ YAVAN

Yayıncı:

Marmara University

Ana Başlıklar:

Coğrafya ve seyahat

Dergi:

Marmara Geographical Review 2018 Issue 37, pp.79-93

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

1/2018

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000748932

Sıklık:

Üç Yıllık

eISSN:

2630-6336

Dört gelenek

Türk Coğrafyacılığı

William Pattison

Doktora Tezleri

Sayı

Makale detayları

TÜRK COĞRAFYACILIĞINDA DÖRT GELENEK: AMPİRİK BİR ANALİZ

Yazarlar: ERDEM BEKAROĞLU | NURİ YAVAN

Yayıncı: Marmara University

Ana Başlıklar: Coğrafya ve seyahat

Dergi: Marmara Geographical Review 2018 Issue 37, pp.79-93

Belge Tipi: Makale

Yayın Tarihi: 1/2018

Belge Dili: Türkçe

Document ID (Org No.): 2000748932

Sıklık: Üç Yıllık

eISSN: 2630-6336

Dört gelenek

Türk Coğrafyacılığı

William Pattison

Doktora Tezleri

Sayı

Yazarlar:

ERDEM BEKAROĞLU | NURİ YAVAN

Yayıncı:

Marmara University

Ana Başlıklar:

Coğrafya ve seyahat

Dergi:

Marmara Geographical Review 2018 Issue 37, pp.79-93

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

1/2018

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000748932

Sıklık:

Üç Yıllık

eISSN:

2630-6336