Tip 2 Diyabetik Hastaların Glisemi Kontrollerinde Aile Desteğinin Araştırılması

Dilek BAYKAL; Elmas ORAK

Makale detayları

Tip 2 Diyabetik Hastaların Glisemi Kontrollerinde Aile Desteğinin Araştırılması

Yazarlar:

Dilek BAYKAL | Elmas ORAK

Yayıncı:

İstanbul Gelisim University

Ana Başlıklar:

Hastalıklar

Dergi:

Istanbul Gelisim University Journal of Health Sciences 2018 Issue 4, pp.361-382

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

4/2018

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000509013

Sıklık:

Üç Yıllık

eISSN:

2602-2605

pISSN:

2536-4499

Özet:

 


Aim: This
study has been conducted to research family effect on glycemic control among
Type 2 diabetes mellitus patients, using descriptive method. 


Method: The
research has been performed in 100 patients with Type 2 diabetes diagnosis, who
were eligible for the study according to criteria and accepted to participate in
the study and who were enrolled in two private hospitals in Istanbul. The data
has been collected via Questionnaire Form and Hensarling’s Diabetes Family
Support Scale (HDFSS). The results have been assessed within 95 % confidence
interval and p< 0.05 significance level. 


Findings: Fifty
two percent of study participants (n=52) were female with an average age of
59.69±13.79 and 42 % of the subjects were male with an average age of
59.54±12.45. HbA1c values of females were lower in comparison to male subjects
(p=0.05). On the other hand, HbA1c values of married subjects or subjects who
live together with a partner; were higher than single subjects’ HbA1c results
(p=0.001). It was found that HbA1c values of the subjects, who use insulin and
do not follow a diet, were higher than the others’ (p<0.05). It has been observed
that, the subjects who reported sibling/friend support, have higher blood
glucose (p<0.05). The results showed that study subjects’ average fasting
blood glucose were 151.27 ± 46.13 mg/dL and HbA1c (%) values were in 7.5 ± 1.72
range. It has been determined that the patients who live with their spouses and
children, receive more support; with regards to empathetic support (p=0.001),
encouragement (p=0.01), facilitative support (p=0.01) and participative support
(p=0.006) subgroups as well as scale total point (p=0.002) of HDFSS, compared
to the other groups. It was concluded that, subjects who felt spouses/children
support, feel empathetic support intensely (28.44±5.89). Patients in our sample
group, perceived family support in all respects. Despite the fact that subjects
reported that they perceived support, it has been seen that this support does
not help glycemic control. It was determined that average fasting blood glucose
was 147.91±43.25 and HbA1c was 7.39±1.57 % in the subjects who perceive spouse
and children support. 


Conclusion: In
conclusion, perceived support levels of the the subjects who perceive spouse
and children support, are higher than the other subjects. But it was concluded
that, this support perception does not help to achieve normoglycemia. 


.

 


Amaç: Bu
çalışma Tip 2 Diabetes Mellitus hastalarının glisemi kontrollerinde aile
desteğinin araştırılması amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. 


Yöntem:
Araştırma İstanbul ilinde iki özel hastanede tedavi gören Tip 2 diyabet tanısı
konmuş hastalardan, araştırma kriterlerine uygun ve araştırmaya katılmayı kabul
eden 100 birey ile gerçekleştirilmiştir. Veriler Görüşme Formu ve Hensarling’in
Diyabet Aile Destek Ölçeği (HDFSS) kullanılarak toplanmıştır. Sonuçlar %95’lik
güven aralığında ve anlamlılık p<0,05 düzeyinde değerlendirildi. 


Bulgular:
Araştırmaya katılan hastaların %52’sinin (n=52) kadın, yaş ortalamalarının
59,69±13,79 ve %48’i erkek, yaş ortalamalarının 59,54±12,45 olduğu
belirlenmiştir. Kadınların HbA1c değerleri erkeklere göre daha düşüktür
(p=0,05). Evli/birlikte yaşayanların HbA1c değerleri bekar olanlara göre daha
yüksektir (p=0,001). İnsülin kullananların ve diyet uygulamadığını
belirtenlerin HbA1c değerlerinin yüksek olduğu bulunmuştur (p<0,05).
Kardeş/arkadaş desteği belirtenlerin Açlık Kan Şekeri (AKŞ) değerlerinin yüksek
olduğu görülmüştür (p<0,05). Bulgular katılımcıların AKŞ ortalamasının
151,27±46,13 mg/dL, HbA1c (%) ortalamasının ise 7,5±1,72 olduğunu göstermiştir.
Eş/çocuk desteği algılayanların diğer gruplara kıyasla HDFSS’nin empatik destek
(p=0,001), teşvik (p=0,01), kolaylaştırıcı destek (p=0,006), paylaşımcı destek
(p=0,01) alt grupları ve ölçek toplam puanında (p=0,002) daha fazla aile
desteği algıladıkları saptandı. Eş/çocuk desteği algılayanların özellikle
empatik desteği (28,44±5,89) yoğun olarak hissettikleri sonucuna varılmıştır.
Örneklem grubundaki hastalar ailelerinden her yönden destek gördüklerini
algılamaktadırlar. Ancak hastaların destek gördüklerini belirtmelerine rağmen
bu sonucun glisemi kontrollerine yansımadığı görülmektedir. Eş/çocuk desteği
algılayanlarda HbA1c ortalaması %7,39±1,57 ve AKŞ ortalaması 147,91±43,25 mg/dL
olduğu saptanmıştır. 


Sonuç: Sonuç
olarak eş/çocuk desteği alan bireylerin algıladıkları destek düzeyleri diğer
bireylere göre daha yüksektir. Ancak bu destek algısının normoglisemi
sağlanmasına yardımcı olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. 


.

Makale detayları

Tip 2 Diyabetik Hastaların Glisemi Kontrollerinde Aile Desteğinin Araştırılması

Yazarlar: Dilek BAYKAL | Elmas ORAK

Yayıncı: İstanbul Gelisim University

Ana Başlıklar: Hastalıklar

Dergi: Istanbul Gelisim University Journal of Health Sciences 2018 Issue 4, pp.361-382

Belge Tipi: Makale

Yayın Tarihi: 4/2018

Belge Dili: Türkçe

Document ID (Org No.): 2000509013

Sıklık: Üç Yıllık

eISSN: 2602-2605

pISSN: 2536-4499

Sayı

Yazarlar:

Dilek BAYKAL | Elmas ORAK

Yayıncı:

İstanbul Gelisim University

Ana Başlıklar:

Hastalıklar

Dergi:

Istanbul Gelisim University Journal of Health Sciences 2018 Issue 4, pp.361-382

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

4/2018

Belge Dili:

Türkçe

Document ID (Org No.):

2000509013

Sıklık:

Üç Yıllık

eISSN:

2602-2605

pISSN:

2536-4499