BLOOD LIBEL IN OTTOMAN LANDS:  VICTIMS, PERPETRATORS AND THE ATTITUDE OF THE RULERS

Ayşe Değerli Velet

Makale detayları

BLOOD LIBEL IN OTTOMAN LANDS: VICTIMS, PERPETRATORS AND THE ATTITUDE OF THE RULERS

Yazarlar:

Ayşe Değerli Velet

Yayıncı:

Dokuz Eylul University

Ana Başlıklar:

Tarihsel Çalışmalar (Diğer)

Dergi:

Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi Vol.27 Issue 1, pp.169-194

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

3/2025

Belge Dili:

İngilizce

Document ID (Org No.):

2001333445

pISSN:

1308-0911

Anahtar kelimeler:

Özet:

 From the twelfth to the twentieth centuries, Jews were frequently subjected to blood libela baseless and deeply ingrained myth accusing them of abducting and murdering Christians for use in religious rituals. While the most notorious instances of these accusations occurred in Italy, Germany, and England, similar incidents were reported across the Mediterranean, including in the Ottoman Empire. Blood libel emerged in Ottoman territories in the fifteenth century and persisted sporadically. Accusations often led to violent attacks on Jewish communities, including significant incidents in Amasya 1530, Jerusalem 1546, Phokaia 1560, Ragusa 1622, Istanbul 1633, Zante 1712, Aleppo 1830, and during the infamous cases in Damascus and Rhodes 1840, as well as Izmir 1872 and 1901. While some Catholic elites in the Ottoman Empire supported these libels, most Ottoman officials actively condemned them. Three Ottoman sultansSuleiman the Magnificent 1545, Abdulmecid 1840, and Abdulaziz 1866issued edicts explicitly denouncing the accusations and taking measures to protect Jewish communities. This study explores the historical development of blood libel within the Ottoman context, examining its impact on Jewish communities and the states response as a matter of domestic law. Drawing on archival records and existing scholarship, it highlights the Empires approach to maintaining pluralistic coexistence while mitigating intercommunal tensions. Furthermore, by evaluating these accusations within the framework of Gramscis Theory of Hegemony, the study explores how blood libel functioned as a hegemonic tool employed by Christian minorities to marginalize Jews, and how the Ottoman states counter-hegemonic policies sought to uphold justice and social harmony. This analysis underscores the complexities of managing diversity in a multiethnic empire and offers insights into the enduring relevance of combating divisive narratives in pluralistic societies.

 From the twelfth to the twentieth centuries, Jews were frequently subjected to blood libela baseless and deeply ingrained myth accusing them of abducting and murdering Christians for use in religious rituals. While the most notorious instances of these accusations occurred in Italy, Germany, and England, similar incidents were reported across the Mediterranean, including in the Ottoman Empire. Blood libel emerged in Ottoman territories in the fifteenth century and persisted sporadically. Accusations often led to violent attacks on Jewish communities, including significant incidents in Amasya 1530, Jerusalem 1546, Phokaia 1560, Ragusa 1622, Istanbul 1633, Zante 1712, Aleppo 1830, and during the infamous cases in Damascus and Rhodes 1840, as well as Izmir 1872 and 1901. While some Catholic elites in the Ottoman Empire supported these libels, most Ottoman officials actively condemned them. Three Ottoman sultansSuleiman the Magnificent 1545, Abdulmecid 1840, and Abdulaziz 1866issued edicts explicitly denouncing the accusations and taking measures to protect Jewish communities. This study explores the historical development of blood libel within the Ottoman context, examining its impact on Jewish communities and the states response as a matter of domestic law. Drawing on archival records and existing scholarship, it highlights the Empires approach to maintaining pluralistic coexistence while mitigating intercommunal tensions. Furthermore, by evaluating these accusations within the framework of Gramscis Theory of Hegemony, the study explores how blood libel functioned as a hegemonic tool employed by Christian minorities to marginalize Jews, and how the Ottoman states counter-hegemonic policies sought to uphold justice and social harmony. This analysis underscores the complexities of managing diversity in a multiethnic empire and offers insights into the enduring relevance of combating divisive narratives in pluralistic societies.

 From the twelfth to the twentieth centuries, Jews were frequently subjected to blood libela baseless and deeply ingrained myth accusing them of abducting and murdering Christians for use in religious rituals. While the most notorious instances of these accusations occurred in Italy, Germany, and England, similar incidents were reported across the Mediterranean, including in the Ottoman Empire. Blood libel emerged in Ottoman territories in the fifteenth century and persisted sporadically. Accusations often led to violent attacks on Jewish communities, including significant incidents in Amasya 1530, Jerusalem 1546, Phokaia 1560, Ragusa 1622, Istanbul 1633, Zante 1712, Aleppo 1830, and during the infamous cases in Damascus and Rhodes 1840, as well as Izmir 1872 and 1901. While some Catholic elites in the Ottoman Empire supported these libels, most Ottoman officials actively condemned them. Three Ottoman sultansSuleiman the Magnificent 1545, Abdulmecid 1840, and Abdulaziz 1866issued edicts explicitly denouncing the accusations and taking measures to protect Jewish communities. This study explores the historical development of blood libel within the Ottoman context, examining its impact on Jewish communities and the states response as a matter of domestic law. Drawing on archival records and existing scholarship, it highlights the Empires approach to maintaining pluralistic coexistence while mitigating intercommunal tensions. Furthermore, by evaluating these accusations within the framework of Gramscis Theory of Hegemony, the study explores how blood libel functioned as a hegemonic tool employed by Christian minorities to marginalize Jews, and how the Ottoman states counter-hegemonic policies sought to uphold justice and social harmony. This analysis underscores the complexities of managing diversity in a multiethnic empire and offers insights into the enduring relevance of combating divisive narratives in pluralistic societies.

 On ikinci yüzyıldan yirminci yüzyıla kadar Yahudiler sık sık kan iftirasına maruz kalmıştır; bu iftira, onları dini ayinlerde kullanmak üzere Hıristiyanları kaçırmak ve öldürmekle suçlayan asılsız ve kökleşmiş bir efsanedir. Bu suçlamaların en kötü şöhretli örnekleri İtalya, Almanya ve İngilterede yaşanmış olsa da benzer olaylar Osmanlı İmparatorluğu da dahil olmak üzere Akdenizin dört bir yanında rapor edilmiştir. Kan iftirası Osmanlı topraklarında on beşinci yüzyılda ortaya çıkmış ve zaman zaman devam etmiştir. Suçlamalar, Amasya 1530, Kudüs 1546, Phokaia 1560, Ragusa 1622, İstanbul 1633, Zante 1712, Halep 1830 ve Şam ve Rodos 1840 ile İzmirdeki 1872 ve 1901 kötü şöhretli vakalar da dahil olmak üzere, Yahudi cemaatlerine yönelik şiddetli saldırılara yol açmıştır. Osmanlı İmparatorluğundaki bazı Katolik elitler bu iftiraları desteklerken, çoğu Osmanlı yetkilisi bunları aktif bir şekilde kınamıştır. Üç Osmanlı padişahı -Kanuni Sultan Süleyman 1545, Abdülmecid 1840 ve Abdülaziz 1866- suçlamaları açıkça kınayan ve Yahudi cemaatlerini korumak için önlemler alan fermanlar yayınladı. Bu çalışma, Osmanlı bağlamında kan iftirasının tarihsel gelişimini araştırmakta, Yahudi cemaatleri üzerindeki etkisini ve devletin bir iç hukuk meselesi olarak verdiği tepkiyi incelemektedir. Arşiv kayıtlarına ve mevcut araştırmalara dayanarak, İmparatorluğun toplumlar arası gerilimleri azaltırken çoğulcu bir arada yaşamayı sürdürme yaklaşımını vurgulamaktadır. Ayrıca, bu suçlamaları Gramscinin Hegemonya Teorisi çerçevesinde değerlendiren çalışma, kan iftirasının Hıristiyan azınlıklar tarafından Yahudileri marjinalleştirmek için kullanılan hegemonik bir araç olarak nasıl işlev gördüğünü ve Osmanlı devletinin karşı hegemonik politikalarının adaleti ve sosyal uyumu nasıl korumaya çalıştığını araştırmaktadır. Bu analiz, çok etnikli bir imparatorlukta çeşitliliği yönetmenin karmaşıklığının altını çizmekte ve çoğulcu toplumlarda bölücü anlatılarla mücadelenin kalıcı önemine dair içgörüler sunmaktadır.

Makale detayları

BLOOD LIBEL IN OTTOMAN LANDS: VICTIMS, PERPETRATORS AND THE ATTITUDE OF THE RULERS

Yazarlar:

Ayşe Değerli Velet

Yayıncı:

Dokuz Eylul University

Ana Başlıklar:

Tarihsel Çalışmalar (Diğer)

Dergi:

Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi Vol.27 Issue 1, pp.169-194

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

3/2025

Belge Dili:

İngilizce

Document ID (Org No.):

2001333445

pISSN:

1308-0911

Ottoman Empire

Passover Feast

Blood Libel

Anti-Semitism

JewsOsmanlı İmparatorluğu

Hamursuz Bayramı

Kan İftirası

Antisemitizm

Yahudiler

Sayı

Makale detayları

Yazarlar: Ayşe Değerli Velet

Yayıncı: Dokuz Eylul University

Ana Başlıklar: Tarihsel Çalışmalar (Diğer)

Dergi: Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi Vol.27 Issue 1, pp.169-194

Belge Tipi: Makale

Yayın Tarihi: 3/2025

Belge Dili: İngilizce

Document ID (Org No.): 2001333445

pISSN: 1308-0911

Sayı

Yazarlar:

Ayşe Değerli Velet

Yayıncı:

Dokuz Eylul University

Ana Başlıklar:

Tarihsel Çalışmalar (Diğer)

Dergi:

Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi Vol.27 Issue 1, pp.169-194

Belge Tipi:

Makale

Yayın Tarihi:

3/2025

Belge Dili:

İngilizce

Document ID (Org No.):

2001333445

pISSN:

1308-0911